ေစတီရွိ အဆင္တန္ဆာ၏ အမည္မ်ား

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၄၈) နိဂံုးခ်ဳပ္လကၤာ

နိဂံုးခ်ဳပ္လကၤာ

က်မ္းၿပီးမွတ္ထံုး, ကမၸတ္ဖံုး၍, နိဂံုးအခန္း, လက္႐ံုးတန္းပိမ့္၊  …ေခတ္ဆန္းခုေႏွာင္း, လူအေပါင္းကား, မေကာင္းကုိးကြယ္, ေကာင္းကုိးကြယ္ဟု, ညာဘယ္မျခား, မျပဳျငားဘဲ, စဥ္းစား ေ၀ဖန္, က်ိဳးရွိတန္မွ, ေလ်ာ္ကန္႐ံုမွ်, ကုိးကြယ္ၾကလိမ့္။

ဗုဒၶျမတ္စြာ, သာသနာကုိ, ေကာင္းစြာႀကိဳတင္, မျပဳျပင္ေသာ္, အျမင္မွိန္ေမွး, အထင္ေသး၍, ယဥ္ေက်းဖြယ္ရာ, အျဖာျဖာႏွင့္, ဘာသာ၀ါဒ, ဟူသမွ်တုိ႔, စစကုန္သုဥ္း, ျပဳတ္ျပဳတ္ျပဳန္းလိမ့္။

ထြတ္ဘုန္းသာသနာ, မွိန္ေသာခါ၀ယ္, ေထြရာေကာင္းႏုိး, ၀ါဒမ်ိဳးျဖင့္, အက်ိဳးမတည့္, ျဖစ္ျပန္ခဲ့မူ, တကဲ့ တုိင္းႀကီး, ျပည္အနီး၌, တုိင္းသီး ျပည္နယ္, မ်က္ႏွာငယ္လိမ့္။

သုိ႔ႏွယ္ေၾကာင္းရာ, စုေပါင္းကာျဖင့္, ေကာင္းစြာေျမာ္ညႇိ, ဆင္ျခင္မိ၍, တုိ႔၏နယ္ေျမ,  တုိ႔အေမြႏွင့္,  တုိ႔ေမဘာသာ,  သာသနာကုိ, တုိ႔သာ ၾကံ႕ၾကံ႕, ေစာင့္ေရွာက္အံ့ဟု, ခံ့ခံ့မားမတ္, စိ္တ္ထား ျမတ္ျဖင့္, နာဂတ္သာသနာ, ေရးအရာကို, ေတြးကာသုိက္ၿမိဳက္, ေရးသားလုိက္၏။

သိထုိက္သိိရာ, သိၿပီးခါ၀ယ္, စဥ္လာထင္ျမင္, ျပင္ကာဆင္လ်က္, စည္ပင္သာယာ, သာသနာႏွင့္, ျမန္မာျပည္ေထာင္, တုိးတက္ေအာင္လွ်င္, ေခါင္းေဆာင္ေရွ႕သြား, ရွင္လူမ်ားတုိ႔, ခဲြျခား ေမတၱာ, မထားပါဘဲ, မ်ားစြာခုိသင္း, ငံုးခပင္းတုိ႔, မႂကင္းကုိယ္စီ, ပုိက္ကိုခ်ီသုိ႔, ညီညီႀကိဳးကုတ္, အားသြန္ထုတ္က, ဗုဒၶသာသနာ, ျပည္ျမန္မာသည္, ကမၻာထုတ္ခ်င္း ထြင္းလိမ့္ေသာ၀္။    ။

အနာဂတ္သာသနာေရးၿပီးၿပီ။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၄၆) ေအာ္ေန႐ံုႏွင့္မၿပီး

ေအာ္ေန႐ံုႏွင့္မၿပီး

ျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္ေရးေအာင္ပဲြေန႔က “ဒါ တုိ႔ျပည္ ဒါ တုိ႔ေျမ” ဟု ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့ၾက၏၊ ၾကက္သီးထဖြယ္ အားရဖြယ္ေပ၊ သို႔ရာတြင္ ေအာ္ေနေသာ ထုိအမ်ိဳးသား အမ်ိဳးသမီးမ်ားသည္ မိမိတုိ႔ ပုိက္ဆံအိတ္ကုိ ႏႈိက္ၾကည့္ေစလုိ၏၊ “ျပည္ေထာင္စုကုိ အသက္ေပးလုိ႔ တုိ႔ကာကြယ္မေလ” တဲ့၊ ဘာနဲ႔ ကာကြယ္ၾကမွာလဲ ဟ႐ုိ႕၊ လက္နဲ႔ကာလုိ႔ လံုမွာမဟုတ္ဘူးေနာ္၊ ကုန္းတပ္ ေရတပ္ ေလတပ္ေတြနဲ႔ ကာကြယ္ရမည္ မဟုတ္လား၊ ယခု အေျခအေနအရ အမ်ိဳးသားတုိ႔ရဲ႕ ဘ႑ာအိတ္ေထာင့္ထဲမွာ ေသနတ္ သေဘၤာ ၀ယ္စရာ ေလယာဥ္ပ်ံ ၀ယ္စရာ ပုိက္ဆံ ဘယ္ႏွျပား စုမိၿပီလဲ၊ အမ်ိဳးသား အမ်ိဳးသမီးေတြက ေအာ္ေအာ္ၿပီးေတာ့ သိပ္အသံုးပက္စက္ၾကတာကုိး၊ ဘာပုိက္ဆံ စုမိမွာလဲ၊ တန္ခူးလ အခါတြင္း သႀကၤန္ဆုိလွ်င္ ဘယ္ေလာက္ အသံုးအစဲြ ၿပိဳင္ၾကသလဲ၊ ေမာ္လၿမိဳင္ ရန္ကုန္ မႏၲေလးဆုိတဲ့ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြဟာ သိပ္ကဲတာပဲ၊ ကဆုန္လ ေညာင္ေရသြန္းပဲြမွာလည္း မနည္းေသးဘူး၊ နယုန္လ ၀ါဆုိလက စၿပီးလွ်င္ တေပါင္းလ ပဲြေတာ္ႀကီးေတြအထိ ကုန္လုိက္တာ မေျပာနဲ႔ေတာ့၊ ထုိကုန္သမွ် ေငြေတြ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ လည္ေန တာ မဟုတ္ပါဘူး၊ သေဘၤာ ေလယာဥ္ပ်ံေတြနဲ႔ ႏုိင္ငံျခား ေရာက္ကုန္တာေတြသာ မ်ားတယ္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၄၄) ဂုိဏ္း ပါတီစိတ္ မထားသင့္

ဂုိဏ္း ပါတီစိတ္ မထားသင့္

တစ္ႏုိင္ငံလံုး  တစ္သာသနာလံုး  တစ္နယ္ တစ္ၿမိဳ႕ တစ္ရြာလံုးစေသာ အမ်ားအက်ိဳး ေဆာင္သူတုိ႔သည္… အမ်ားႏွင့္ ဆုိင္ေသာ အလုပ္၌ ဂုိဏ္းစိတ္ ပါတီစိတ္စေသာ သံေယာဇဥ္ ခင္တြယ္စိတ္မ်ား မထားသင့္ပါ၊ ရွင္းျပပါဦးမည္၊ သံဃာေတာ္ပုိင္း၌ ဂုိဏ္းခ်င္း, တုိက္တာခ်င္း, ေက်ာင္းခ်င္း ခဲြျခား၍ စိတ္ထားမႈ, လူ၀တ္ေၾကာင္ပုိင္း၌ ပါတီခဲြျခား၍ စိတ္ထားမွႈသည္ အလြန္က်ဥ္းေျမာင္းေသာစိတ္, ေမတၱာက႐ုဏာ ပ်ံ႕ႏွံ႕ဖုိ႔ရာ နယ္က်ဥ္းေသာ, ဣႆာ မစၦရိယ တုိးပြားေစေသာစိတ္သာ ျဖစ္၏၊ ထုိစိတ္မ်ိဳး ရွိေနသူသည္ “အမ်ားႀကီးပြားေအာင္ ေဆာင္ရြက္ပါသည္”ဟု ႏႈတ္က ေျပာေသာ္လည္း အလုပ္ သေဘာမွာမူ မိမိဆုိင္ရာ ႀကီးပြားမႈကုိသာ ျပဳလ်က္ရွိတတ္၏၊ ထုိသူ႕သႏၲာန္မွာ အျခား ဂုိဏ္းပါတီ၏ ႀကီးပြားမႈကုိ ၀န္တုိေသာ မစၦရိယႏွင့္ တကယ္ႀကီးပြားျပန္လွ်င္ မနာလုိေသာ ဣႆလည္း ျဖစ္ေတာ့မည္သာ။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၄၅) ဗုဒၶ၀ါဒသည္ ႀကီးပြားေရးကုိ ေႏွာင့္ေႏွးေစသေလာ

ပါရမီျဖစ္ေဆာင္ရြက္ပါ

တုိက္တာကုိ အုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ ဆရာေတာ္မ်ား, အထက္တန္းရာထူးရွင္မ်ား, အလုပ္အကုိင္ႀကီးမားေသာ ပဲြစား, ကုန္သည္, စက္ပုိင္မ်ားႏွင့္ လယ္ပုိင္ရွင္, ေငြတုိးေပး လူႀကီးသူမတုိ႔သည္ မိမိကုိယ္ကုိ ဗုဒၶသာ၀က (ဗုဒၶတရားေတာ္ကို လုိက္နာေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ လူႀကီးသူမမ်ား)ဟု အျမဲ သတိထားသင့္၏၊ ဗုဒၶတရားေတာ္၌ အလုပ္လုပ္မႈကံသည္ အလြန္တာသြား၏၊ စိတ္ေနစိတ္ထား ျမင့္ျမင့္ျမတ္ျမတ္ႏွင့္ ျပဳလုပ္ သမွ်ကံသည္ (နိဗၺာန္မရခင္) ခ်မ္းသာခြင့္ရေအာင္ စီမံ၍ နိဗၺာန္ကုိလည္း ရေစႏုိင္၏၊ ယခုဘ၀၌ အနည္းငယ္ၿခိဳးျခံ၍ လက္ေအာက္ ငယ္သား ဆင္းရဲသူအမ်ားအား ညႇာတာျခင္းျဖင့္ ေနာက္သံသရာ၀ယ္ … မၾကံသာေအာင္ ႀကီးက်ယ္ေသာ စည္းစိမ္ကုိ အလြယ္တကူ ရေစႏုိင္၏၊ ေနာက္ဘ၀ကုိ ထားဦး၊ ယခုဘ၀မွာပင္ ထုိလူႀကီးသူမတုိ႔၏ ဂုဏ္သတင္းသည္ ထံုသင္းလိႈင္ပ်ံ႕ ရပ္တုိင္းႏွံ႕လ်က္ စီးပြား တုိးတက္သည္ကုိလည္း ေတြ႕ႏုိင္ပါသည္၊ ယခုေခတ္ႏွင့္စာေသာ္ ယံုတမ္းစကားဟု မွတ္ထင္ရေလာက္ေသာ ေရွးလူႀကီးတစ္ေယာက္ ၏  အေၾကာင္းကုိ ျပပါဦးမည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၄၃) က်မ္းစာျပဳျပင္႐ုိက္ႏွိပ္ေရး

က်မ္းစာျပဳျပင္႐ုိက္ႏွိပ္ေရး

ယခုအခါ ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ က်မ္းစာပံုႏွိပ္ပံုသည္ ေရွးေခတ္က ေပစာတုိ႔ကုိ ကူး၍ ႐ုိက္ႏွိပ္ခဲ့ရေသာေၾကာင့္ အျဖတ္ အခဲြ အခ်ဲ အျခားမရွိ၊ ႁပတ္သိပ္လ်က္ ရွိေန၏၊ စာအုပ္ခ်ဳပ္ပံု ဖံုးပံုမွစ၍ ျပဳျပင္ဖြယ္လည္းမ်ားစြာ ရွိေန၏၊ အနာဂတ္ကာလ၀ယ္ ပထမတန္းေက်ာင္းတုိက္ႏွင့္ တကၠသုိလ္တုိက္ ဆရာေတာ္မ်ားသည္ ထုိက်မ္းစာျပဳျပင္႐ုိက္ႏွိပ္ရာ၌ အားလံုးလုိပင္ အကူအညီရၾကေပလိမ့္မည္၊ ထုိ႔ျပင္ မ႐ုိက္ႏွိပ္ ရေသးေသာ အ႒ကထာ ဋီကာမ်ားကုိလည္း ႐ုိက္ႏွိပ္ရေပဦးမည္၊ အနာဂတ္ကာလ၌ စာသင္တုိက္တုိင္း၀ယ္ ပိဋကတုိက္လည္း တည္ရွိ ရေတာ့မည္ ျဖစ္၍ နည္းသစ္ျဖင့္ ႐ုိက္ႏွိပ္အပ္သမွ် ပါဠိေတာ္, အ႒ကထာ, ဋီကာမ်ားကုိ ထုိပိဋကတုိက္၌ ထားရန္ ဆုိင္ရာေဂါပကအဖဲြ႕က တာ၀န္ယူႏုိင္ၾကလိမ့္မည္၊ ႐ုိက္ႏွိပ္သည့္အခါ၌မူ အစုိးရ စရိတ္ျဖင့္ ႐ုိက္ႏွိပ္၍ အရင္းက်သမွ်ကုိသာ လက္မွတ္ထုိးယူၾကရန္ အစုိးရကပင္ စီမံသင့္သည္။

မွတ္ခ်က္။                 ။ ဆ႒သဂၤါယနာတင္စဥ္က တာ၀န္ခံဆရာေတာ္မ်ားသည္ ႏုိင္ငံအရပ္ရပ္မွ က်မ္းစာ႐ုိက္ႏွိပ္ပံုကုိ ၾကည့္ကာ မိမိတုိ႔ က်မ္းစာကုိလည္း ေခတ္မီေအာင္ ျပင္ဆင္႐ုိက္ႏွိပ္ေစၿပီး ျဖစ္သည္။

ဆ႒သဂၤါယနာတင္

ဤအလုပ္ကုိ အစုိးရကုိယ္တုိင္ သေဘာက်ပါမူ …  (မင္းတုန္း မင္းတရားႀကီး၏ ေက်ာက္ျပားေပၚတြင္ အကၡရာတင္ကာ ပၪၥမသဂၤါယနာတင္အမည္ ခံသကဲ့သုိ႔) ထုိ႔အတူ ႏုိင္ငံတစ္၀န္းလံုးမွ အေရးပါ အရာေရာက္မည့္ ဆရာေတာ္မ်ားကုိ ႀကီးၾကပ္ျပင္ဆင္ေစကာ ဆ႒သဂၤါယနာတင္ ျဖစ္ေစရန္ စီမံဖြယ္မ်ားကုိလည္း စဥ္းစားထားသင့္ၾက၏၊ ဤသုိ႔ စသည္ျဖင့္ ႏိႈးေဆာ္လုိက္ေသာေၾကာင့္ ဆ႒သဂၤါယနာတင္ကိစၥကား ၿပီးစီးသြားေပၿပီ၊ သုိ႔ေသာ္ မိမိေက်နပ္ေလာက္ေအာင္ မျဖစ္ခဲ့ပါ။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၄၂) ေလာကနိဗၺာန္ ရြာကေလး၊ ေတာေရာၿမိဳ႕ပါ ျပဳျပင္ေရး

ေလာကနိဗၺာန္ ရြာကေလး

အနာဂတ္သာသနာေရး တစ္က်မ္းလံုး ၿပီးဆံုးခါနီး၀ယ္ ပညာေရး၀န္ႀကီးေစာစံဘုိးသင္ေျပာေသာ စကား၌ ကပၸလီရြာကေလးသည္ ျမန္မာျပည္ တစ္ျပည္လံုးက အတုယူထုိက္ေသာ ရြာကေလး ျဖစ္ပါတယ္၊ ထုိ ရြာမွာ ခုိးသား ဓားျပ မရွိပါ၊ အိမ္တံခါးဖြင့္ၿပီး အိပ္ႏုိင္ပါတယ္၊ ရြာသားအခ်င္းခ်င္း ဆက္ဆံေပါင္းသင္းမႈ အထူးရွိတယ္၊ ေစ်းဆုိင္မွာ ေရာင္းသူမရွိတဲ့အခါ အ၀ယ္လာလွ်င္ ၀ယ္သူက ခ်ိန္တြယ္ၿပီး က်သင့္ေသာ ပုိက္ဆံကုိ ထားခဲ့ပါတယ္။

          ထုိရြာကေလးသည္ ၁၉၂၈-ခု (ခရစ္သကၠရာဇ္)ႏွစ္က ““ဘီေရွာ့”” မည္ေသာ အဂၤလိပ္ခရစ္ယာန္ဘုန္းႀကီး ေနထုိင္သြား၍ ထုိဘုန္းႀကီးကပင္  ျပဳျပင္ေပးသြားပါတယ္၊  တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္…ျငဴစူျခင္း ေစာင္းေျမာင္းျခင္း (ပါဠိလုိ ဣႆာ) မရွိၾကပါ၊ ယခုအခါ ထုိရြာသူရြာသားတုိ႔ သမ၀ါယမနည္းကုိ ထြင္လုိက္ၾကျပန္ၿပီ၊ သံုးအိမ္ ေထာင္စုေပါင္း၍ ထမင္းတစ္အုိးတည္း ခ်က္ၾကပါတယ္၊

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၄၁) ေက်းရြာျပဳျပင္ေရး

ေက်းရြာျပဳျပင္ေရး

ရြာတုိင္း ရြာတုိင္း၌ ေက်ာင္းထုိင္ပုဂိၢဳလ္ႏွင့္ ရြာသူႀကီးေကာင္းမ်ား ရရွိလွ်င္ ထုိပုဂိၢဳလ္ ႏွစ္ဦးလံုးပင္ တစ္ရြာလံုး၏ မိဘလည္းဟုတ္, ဆရာလည္းဟုတ္ေသာ အေျခအေန၌ တည္ရွိေစ၍ ရြာသူရြာသားတုိ႔၏ စီးပြားေရး က်န္းမာ ေရး လိမၼာေရး တတ္သိနားလည္ေရးမ်ားအတြက္ တာ၀န္ခံမ်ား ျဖစ္ေစသင့္၏၊ [ရြာသူႀကီးသည္ သူ႕အတြက္  စီးပြားေရးလံုေလာက္သူ ျဖစ္သင့္၏၊]

ေက်းရြာျပဳျပင္ရမည့္ကိစၥမ်ားကား…

၁။ အိမ္ေဆာက္ပံု, လူသြားလမ္း, လွည္းသြားလမ္း ထားပံုမွ စ၍ ရြာကုိ ဖုန္မထူေစဘဲ လွပေသာရြာ ျဖစ္ေစရန္၊

၂။ ေရတြင္းေရကန္မ်ား၌ တစ္ႏွစ္ေပါက္ေအာင္ လံုေလာက္စြာ ေရရရွိေစရန္၊ [အ၀ီစိတြင္းရွိလွ်င္ ေကာင္း၏၊]

၃။ အစားအေသာက္ အေနအထုိင္မွစ၍ အမ်ားက်န္းမာေရးႏွင့္ ဆန္႔က်င္ေသာအရာမ်ားကုိ တားဆီးေပးရန္၊

၄။ ရဟန္းေတာ္ေက်ာင္း အျပင္ မူလတန္း တစ္ေက်ာင္း … လူ၀တ္ေၾကာင္ဆရာမ်ား အုပ္ခ်ဳပ္၍ တည္ရွိေစရန္၊ [ ရြာငယ္ လွ်င္ ႏွစ္ရြာ သံုးရြာ ေပါင္းႏုိင္၏၊ တစ္နည္းေသာ္-ေယာက္်ား ကေလးမ်ားကုိ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၌ ေနေစ၍ မိန္းကေလး သက္သက္ စာေရး စာဖတ္ႏွင့္ အတြက္တတ္႐ံုမွ် ေရွးလူႀကီး သူမတုိ႔က သင္ျပသင့္၏၊]

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၄၀) ဥပုသ္ေစာင့္၊ လက္ထပ္မဂၤလာ

ဥပုသ္ေစာင့္

ဘာသာေရးကိစၥမ်ားကုိ ျပဳျပင္ရာ၌  ယခုေခတ္ ဥပုသ္ေစာင့္ပံုမ်ားကိုလည္း စဥ္းစားထုိက္၏၊ ေက်းရြာမ်ား၌ ဥပုသ္ေစာင့္ဖုိ႔ ေက်ာင္းသုိ႔ လာၿပီးေနာက္ သီလ မယူေသးမီ ေရာက္တတ္ရာရာ စကားကုိသာ ေျပာၾက၏၊ သီလ ယူၿပီးေသာအခါ အိမ္ျပန္ထမင္းစားၿပီးလွ်င္ လူႀကီးမ်ား ေက်ာင္း ဘုရား ဇရပ္သုိ႔ ျပန္လာၾက၍ အိပ္သူ အိပ္, ေထြရာေလးပါး စကား စျမည္ ေျပာသူက ေျပာၾကသည္၊ တရားစကားေျပာသူ, တရားစစ္ တရားမွန္ကုိ နာခံေဆြးေႏြးေမးျမန္းသူကား ရာခုိင္ႏႈန္း ဆယ္ေယာက္ ထက္ မ်ားမည္ မဟုတ္ေခ်၊ ၿမိဳ႕ႀကီး ျပႀကီး၌ကား သာ၍ ဆုိးရြား လွေသာ အခ်က္ရွိ၏၊ ၀ါတြင္းကာလမ်ား၌ ဥပုသ္ေန႔မ်ားမွာ သက္သတ္လြတ္ ဆားဟင္းေလာက္ကုိသာ စားေသာက္၍ ဥပုသ္ ေစာင့္ထုိက္ပါလ်က္ ယခုအခါ၌မူ အဖိတ္ေန႔၌ ႏြား, ၀က္, ၾကက္ေတြ ပုိ၍ ေသၾကရရွာေလသည္။

          ထုိအသားမ်ားကုိ ၀ယ္ယူခ်က္ျပဳတ္ၾကၿပီးလွ်င္ ဥပုသ္ေန႔၌ အသုိက္အ၀န္းေကာင္းႏွင့္ မိမိတုိ႔ နီးစပ္ရာ ေက်ာင္း, ဇရပ္, ဘုရားသုိ႔ တေပ်ာ္တပါး သြားေရာက္၍ စားေသာက္ၾကေလေတာ့၏၊ ထုိကဲ့သုိ႔ ဥပုသ္ေစာင့္ပံုမွာ ေပ်ာ္ပဲြစားထြက္ျခင္း တစ္မ်ိဳးတည္း၊ “အခ်ိဳ႕ေသာ အမ်ိဳးသမီးကေလးမ်ားလက္၌ ေလာကီ၀တၳဳစာအုပ္မ်ားပင္ အဆင္သင့္ ပါလာတတ္ၾကေသာ”ဟူ၏၊

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၃၉) ပဲြလမ္းသဘင္ႏွင့္ကစားပဲြ

ပဲြလမ္းသဘင္ႏွင့္ကစားပဲြ

တန္ခုိးႀကီးဘုရားဟု ထင္ရွားေသာ ဘုရားပဲြတုိင္းလုိပင္ ဇာတ္ပဲြသဘင္မ်ားႏွင့္ အေလာင္းအစား ကစားပဲြမ်ား တဲြဖက္ပါ၀င္ေနသည္မွာ ဗုဒၶအလုိေတာ္ႏွင့္ လံုး၀ ဆန္႔က်င္ေနေသာ စနစ္သာတည္း။

          အကယ္၍ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ သက္ေတာ္ထင္ရွား ရွိေနပါမူ ေဇတ၀န္ ေက်ာင္းေတာ္အတြင္း၌ ဤကဲ့သုိ႔ ပဲြက်င္းပကာ ဗုဒၶေရွ႕ေတာ္၀ယ္ မင္းသား မင္းသမီး ဆုိသူေတြ သီဆုိၾက, လူျပက္ေတြ ျပက္လံုးထုတ္ ၾကႏွင့္ ပူေဇာ္ခြင့္ ရၾကပါမည္ေလာ၊ ဘုရားပဲြဟူသည္မွာ ဘုရားကုိ ရည္မွန္း၍ လွဴဒါန္းပူေဇာ္ရမည့္ပဲြတည္း၊ သုိ႔ပါလ်က္ ဘုရားကုိ သတိ မရၾကဘဲ ဘုရားကုိ အနားထား၍ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကျခင္း, ပဲြၾကည့္ရာမွ ကစား၀ုိင္းမွ ရန္ပဲြျဖစ္ၾကသျဖင့္ ေသေက်ၾက, ႐ံုေရာက္၍ ေငြကုန္ လူပန္း ျဖစ္ၾကျခင္းကား ႐ုိင္းစုိင္းေသာ လူမ်ိဳးျဖစ္ေၾကာင္းကုိ ၀န္ခံရာ က်လွ၏။

         

အိႏိၵယ ဟိႏၵဴလူမ်ိဳးတုိ႔၏ ၀တ္တက္ပဲြ ဘုရားပဲြမ်ား၌ မဟတၱမ ဂႏီၵႀကီးက ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာမႈ တရားေရေအး တုိက္ေကၽြးေၾကာင္းကုိ (သတင္းစာ၌) ဖတ္လုိက္ရေသာအခါ ဘုန္းႀကီးတုိ႔ ဘုရားပဲြေတြကုိ ၾကည့္၍ ၀မ္းနည္းမိပါေတာ့သည္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ အနာဂတ္ကာလ၌ ဘုရားပဲြကုိ အစုိးရႏွင့္တကြ ရဟန္းေတာ္ အရွင္ျမတ္တုိ႔ ျပဳျပင္ေပးရန္ ေလးနက္စြာ ေတာင္းပန္ပါသည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၃၈) ဆြမ္းေတာ္ႀကီးတင္

ဆြမ္းေတာ္ႀကီးတင္

ဗုဒၶရွင္ေတာ္လက္ထက္၌ ေကာသလမဟာရာဇာက တစ္ဖက္, ၿမိဳ႕သူ ၿမိဳ႕သားမ်ားက တစ္ဖက္ အၿပိဳင္အဆုိင္ ဆြမ္းေကၽြးပဲြ လုပ္ခဲ့ၾကဖူး၏၊ ေနာက္ဆံုး၌ ေကာသလမဟာရာဇာသည္ မလိ’ကာမိဖုရား၏ အၾကံေပးခ်က္အရ သံဃာေတာ္မ်ား ေနထုိင္ဖုိ႔ရာ ေနရာထုိင္ခံု ငါးရာ၏ ေနာက္၌ ဆင္တစ္စီးစီ ထီးျဖဴေဆာင္းေစလ်က္ ရဟန္းေတာ္မ်ား၏အၾကား၌ နန္းေတာ္သူမ်ားကို နံ႔သာႀကိတ္ေစ၍ ထုိနံ႔သာတုိ႔ျဖင့္ မြမ္းမံျခယ္ လွယ္ကာ မည္သူမွ် မတုပႏုိင္ေသာ အသဒိသ ဆြမ္းဒါနႀကီးကုိ ျပဳဖူးေလသည္။

          ယခုေခတ္ ဆြမ္းေတာ္ႀကီးပဲြ ျပင္ဆင္ပံုကား ထုိအလွဴမ်ိဳးႏွင့္လည္း မတူေခ်၊ ထုိအသဒိသဒါနသည္ သံဃာေတာ္မ်ား ဘုဥ္းေပးရေသာဒါန ျဖစ္၏၊ ဤဆြမ္းေတာ္ႀကီးမ်ားကုိကား သံဃာမ်ား မဘုဥ္းေပးရပါ၊ မ်ားစြာေသာ ဆြမ္းေတာ္ႀကီးမ်ားကုိ ၾကည့္လုိက္ေသာ အခါ မုန႔္မ်ိဳးစံုတုိ႔၏ အၾကား၌ ပန္းကန္ျပားအျပည့္ ထည့္အပ္ေသာ ၀က္သားတံုးႀကီး, ၾကက္ေကာင္လံုးေက်ာ္ အမ်ားအျပားေတြ႕ရေပသည္။

ကပ္လွဴၿပီးစြန္႔ပစ္

ထုိလွဴဖြယ္မ်ားကုိ  ညဥ့္ဦးက  ေရွ႕ေတာ္မွာ ျပင္ဆင္ထား၍ နံနက္ေစာေစာ၌ ဆြမ္းေတာ္ ကပ္ၾက၏၊ မုိးလင္းေသာအခါ ထုိဆြမ္းေတာ္ပဲြမ်ားကုိ ေက်းရြာမ်ား၌ (စားခ်င္သူ စား သေဘာထား၍) စြန္႔ပစ္ၾက၏၊ ၿမိဳ႕မ်ား၌ကား တခ်ိဳ႕ကုိ စြန္႔ပစ္၍ တခ်ိဳ႕ကုိကား ျပန္၍ ေရာင္းစားၾကသည္ဟု ၾကားရ၏၊ ထုိဆြမ္းေတာ္ႀကီး၌ မုန္႔မ်ိဳးစံု သီးမ်ိဳးစံု ျပင္ဆင္ထားသည္မွာ ၾကည့္႐ႈဖြယ္ ေကာင္းပါေပ၏။

          ၾကက္ေကာင္လံုးႏွင့္ ၀က္သားတံုးႀကီးေတြကား (ဗုဒၶသက္ေတာ္ ထင္ရွားရွိပါမူ) မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် ခြင့္ျပဳေတာ္မူမည္ မထင္၊ တခ်ိဳ႕လူမ်ား နတ္တင္ပံုႏွင့္လည္း ေထြးေရာယွက္တင္ ရွိလွ၏၊ ျမန္မာလူမ်ိဳးတုိ႔ ဗုဒၶကုိ မကုိးကြယ္ခင္က နတ္တင္နည္းကုိပင္ ဗုဒၶကုိ ကုိးကြယ္ေသာအခါ ေနရာေျပာင္းလဲလုိက္ျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ေလေရာ့ သလားဟုလည္း အဓိပၸာယ္ထင္မိ၏။

         

ထုိ႔ျပင္ “မုန္႔မ်ိဳးစံု သီးမ်ိဳးစံုကုိ သံဃာေတာ္မ်ား မသံုးစဲြ႐ံုမက လူႀကီး လူေကာင္းမ်ားပင္ မစားႏုိင္ဘူး”ဟူေသာ ၀ါဒမွာလည္း နတ္တင္ရာမွ စဲြလမ္းလာေသာ၀ါဒပင္ ျဖစ္မည္ထင္၏၊ ဘုန္းႀကီး ေျခာက္ႏွစ္သား အရြယ္ေလာက္က ဆြမ္းေတာ္ႀကီး စြန္႔ေနရာတြင္ ၀င္၍ ေကာက္ယူေနသည္ကုိ ဘုိးျဖစ္သူက ႀကိမ္းေမာင္းမာန္မဲကာ (လက္ျဖင့္ မထိေကာင္းသလုိ) ကပ်ာကယာ အပစ္ခုိင္းေလသည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၃၇) ဘုရားတည္မႈ

ဘုရားတည္မႈ

ဘုရားေစတီတည္ထားရာ၌ ကုသိုလ္ရသည္ကား မွန္ပါ၏၊ သုိ႔ေသာ္ အက်ိဳးရသင့္သမွ် အျပည့္အစံု ရဖုိ႔ စဥ္းစဥ္းစားစား တည္ထားသင့္ၾကသည္၊ မဟာ၀ဂၢသံယုတ္ ၀ိဟာရ၀ဂၢအ႒ကထာ၌ သမၼာဒိ႒ိ ျဖစ္ပံုကုိ ျပရာ၀ယ္ “အပၸတိ႒ိေတ ဒိသာဘာေဂ ေစတိယ ပတိ႒ာပနံ=ေစတီ မတည္ရေသးေသာအရပ္ (ၿမိဳ႕, ရြာ) တုိ႔၌ ေစတီတည္ထားျခင္းကို သမၼာဒိ႒ိ=အယူမွန္ျခင္း”ဟု ဆုိ၏၊  ေစတီရွိၿပီး ေနရာ၌ ထပ္၍ တည္ျခင္းကုိ အ႒ကထာ မလုိလားေၾကာင္းမွာလည္း ဉာဏ၀ိဘဂၤအ႒ကထာ၌… “ဧကသၼႎ ၀ိဟာေရ ဒြိႏံၷ ေစတိယာနံပိ လာဘသကၠာေရာ ဥဠာေရာ န ေဟာတိ-တစ္ေက်ာင္း တစ္တုိက္၀ယ္ ေစတီေတာ္ ႏွစ္ဆူရွိရာ၌ လာဘ္ ပူေဇာ္မႈ မမ်ား (မေကာင္း) ႏုိင္”ဟူေသာ စကားျဖင့္ သိသာ၏။

          ထုိအ႒ကထာစကားကုိ လက္ရွိအေျခအေနကလည္း ေထာက္ခံလ်က္ရွိ၏၊ ေစတီေတာ္ မ်ားျပားသည့္အတြက္ မည္သည့္ေစတီ ေတာ္မွ် အေစာင့္အေရွာက္ က်က်နနႏွင့္ သားနားသပၸာယ္ေအာင္, ေစတီေတာ္ေရာက္သြားလွ်င္ စိတ္ၾကည္ႏူးေအာင္ ကုိးကြယ္ထား သည္ကုိ မေတြ႕ရ၊ မဟာျမတ္မုနိ, ေရႊတိဂံု ေစတီေတာ္မ်ား၏ ရင္ျပင္ေတာ္၌ေသာ္မွလည္း လူမ်ား၏ ေျခရာေတြႏွင့္ ေခြးမစင္, ပန္းအမိႈက္စသည္မ်ားကို ေတြ႕ရပါေသးသည္။

ျဖစ္ခ်င္တုိင္းျဖစ္ေနပံု

တခ်ိဳ႕ေစတီေတာ္၀င္းအတြင္း၌ ေစတီအငယ္,  ဆင္းတုေတာ္ အငယ္ေတြ အမ်ားအျပား ရွိၾက၏၊ တစ္ဖက္ကုိ လွည့္၍ ဦးခ်ေနခုိက္ မ်ားစြာေသာ ေစတီဆင္းတုေတာ္မ်ားကို ေက်ာေပးထားရာ ေရာက္ေတာ့၏၊ နာမည္ႀကီးေသာ ဆင္းတုေတာ္မွာ ပန္းေတြ ျပည့္ေနေသာ္လည္း ထုိဆင္းတုေတာ္ ေစတီေတာ္ အငယ္မ်ား၌ ပန္းတစ္ပြင့္မွ် မရွိၾကေပ၊ ေက်းရြာမ်ား၌ ဘုိးဘြား အစဥ္အဆက္က တည္ထားျပင္ဆင္လာေသာ ေစတီေတာ္မ်ား ရွိတတ္ေသး၏။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၃၆) သရဏဂံုတင္

သရဏဂံုတင္

လူတစ္ေယာက္၏  ေနာက္ဆံုး စုေတစိတ္ႏွင့္ ဘ၀သစ္ ပဋိသေႏၶစိတ္သည္ လက္ေဖ်ာက္ တစ္ခ်က္တီးခ်ိန္ကုိ ကုေဋတစ္သိန္းေလာက္ စိတ္လွ်င္ တစ္စိတ္ ေလာက္သာ  အခ်ိန္ ၾကာ၏၊  “ဘ၀ေဟာင္းက  စုေတသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ဘ၀သစ္မွာ ျဖစ္ရေတာ့၏”ဟု ဆုိလုိသည္၊ အိမ္ အနီးအပါး၌ တေစၦ ၿပိတၱာ ျဖစ္ေနရသူမ်ားသည္ ထုိတေစၦဘ၀မွာပင္ အသစ္ ျဖစ္ရ၏၊ နတ္ျပည္ႏွင့္ ငရဲျပည္သုိ႔ ေရာက္မည့္သူလည္း ထုိခဏအတြင္းမွာပင္ ထုိဘ၀သစ္၌ ျဖစ္ၿပီးေလ၏။

          ထုိ႔ေၾကာင့္ အေလာင္းေကာင္ကုိ သခ်ႋဳင္းမွာ ျဖစ္ေစ, အိမ္မွာ ျဖစ္ေစ သရဏဂံုတင္ေၾကာင္းကို ေသလြန္သူ သိဖုိ႔အေရးမွာ အလွမ္း ေ၀းလွေခ်၏၊ သိမည္ဆုိလွ်င္ အိမ္အနီး၌ (သုသာန္၌) တေစၦ ၿပိတၱာ ျဖစ္ေနသူေလာက္သာ သိခြင့္ရွိသည္။

          ယခုအခါ “သရဏဂံုတင္ ဆုိသည္မွာလည္း အထူးအဆန္း မဟုတ္၊ ႐ုိး႐ုိးတန္းတန္း သီလေပးျခင္း, လွဴဖြယ္ပစၥည္းကုိ ေရစက္ ခ်၍ ေသေသာသူအား အမွ်ေပးျခင္းပင္တည္း၊ ထုိတြင္ လွဴဖြယ္ ပစၥည္းမ်ားကို လွဴဒါန္း၍ အမွ်ေပးျခင္းကုိ ေကာင္းေသာနည္းလမ္း ဟုပင္ ဆုိသင့္ပါ၏၊ ထုိအမွ်ေပးေ၀မႈကုိ လူ႕ျပည္ နတ္ျပည္ ငရဲႏွင့္ ေတာႀကီးထဲမွာ ၿပိတၱာျဖစ္ေနသူတုိ႔ မသိၾက၊ ၀မ္းမေျမာက္ႏုိင္ၾက၍ ကုသိုလ္အဖုိ႔ကုိ မရၾကေသာ္လည္း အနီးအပါး၌ ၿပိတၱာ တေစၦ ျဖစ္ေနသူမွာ သိႏုိင္, ၀မ္းေျမာက္စြာ သာဓုေခၚႏုိင္လွ်င္ ကုသိုလ္အဖုိ႔  ရဖြယ္ရွိပါေပ၏၊ သုိ႔ေသာ္ ငုိေႂကြးျမည္တမ္းလ်က္ ေသာက ပရိေဒ၀ အကုသုိလ္ျခံရံကာ သုသာန္မွာ လွဴဒါန္း အမွ်ေ၀ျခင္းကား အလွဴ႕ရွင္ မ်ားမွာလည္း ကုသုိလ္ အရနည္း၏၊ တေစၦ ၿပိတၱာ ျဖစ္ေနသူလည္း ထုိငိုေနပံုကုိ ျမင္ရသျဖင့္ ၀မ္းေျမာက္လွမည္ မဟုတ္ပါ။

အသုဘျပဳျပင္ေရး

“အားလံုးလူေတြ တစ္ေန႔လွ်င္ ဧကန္ေသၾကရမည္”ဟူေသာ ထံုးစံတရားကို မည္သူမဆုိ နားလည္ၿပီး ျဖစ္၏၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘယ္နည္းႏွင့္ ေသေသ မထူးဆန္း လွေခ်၊ သို႔ရာတြင္ ေသေလာက္ ေက်ေလာက္ ေရာဂါေရာက္ေနသူ ကုိ ေဆြမ်ိဳးရင္းမ်ားက လူအား ေငြအားျဖင့္ တတ္ႏုိင္သမွ် ကုသ သင့္၏၊ ထုိသုိ႔ ကုသၾကပါလ်က္ ေသသြားသူကုိ “ငါတုိ႔ ၀တၱရားေတာ့ အေက်သားပဲ, သူ႕ကံက ဒီလုိျဖစ္ဖုိ႔ စီမံလာေတာ့ ငါတုိ႔တာ၀န္ မဟုတ္, သူ႕ကံပဲ”ဟု ေျဖသိမ့္ကာ ၀မ္းနည္းပူေဆြးမႈေတြကုိ သက္သာ ႏုိင္သမွ် သက္သာႏုိင္ပါေစ။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၃၅) လူအသုဘ

လူအသုဘ

ဤ ျမန္မာျပည္၌ လူေသ အေလာင္းေကာင္ကုိ အမႊန္းတင္ကာ ေငြကုန္လူပန္း စီစဥ္ၾကသည္မွာ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ရာ ေကာင္းလွေလ၏၊ တခ်ိဳ႕မွာ ေဆးဖုိးဓာတ္စာ ငါးက်ပ္ တစ္ဆယ္မွ် အကုန္မခံႏုိင္ၾကသျဖင့္ မေသတန္ဘဲႏွင့္ ေသရၿပီးေနာက္ အေလာင္းေကာင္ဘ၀ေရာက္မွ က်န္ရစ္သူတုိ႔က မရွိမဲ့ရွိမဲ့ ၾကံေဆာင္၍ တစ္ဆယ္ ႏွစ္ဆယ္မက အကုန္အက်ခံၿပီး သၿဂႋဳဟ္ၾကရ၏၊ ထုိအေလာင္းကုိ သံုးရက္ထက္မနည္း အိမ္မွာ ထားလုိၾကေသး၏၊ [ထုိသုိ႔ ထားရာ၌ ဘုိးျဖစ္သူထံမွ အေၾကာင္း ျပခ်က္ကုိ ၾကားသိရဖူးသည္မွာ “ေသေသခ်င္းေတာ့ ေဆြမ်ိဳးမ်ားက မပစ္ရက္ၾကေသးဘူး, သံုးရက္ေလာက္ၾကာ၍ ပုပ္နံလာေသာအခါ က်မွ ပစ္ႏုိင္ၾကတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ က်န္ရစ္သူမ်ား ပစ္ခြာႏုိင္ေအာင္ သံုးရက္ ငါးရက္ စသည္ ထားၾကတယ္” ဟူ၏။]

          ထုိသုိ႔ ထား႐ံုတြင္ မၿပီးေသး၊ ေဆြမ်ိဳး မိတ္ေဆြေတြ လာသမွ် အတြက္ ကြမ္း ေဆး လက္ဖက္စေသာ စားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ားကုိပါ အသုဘအိမ္၌ စီစဥ္ထားရ၏၊ ခ်မည့္ေန႔၌ကား မဂၤလာပဲြပမာ အခ်ိဳ႕က ၿဖီးလိမ္း၀တ္ဆင္၍ လာၾကေသး၏၊ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ေကၽြးၾကရ, လက္ဖက္ရည္တုိက္ရသည္မွာလည္း အလွဴဒါနပဲြကေလး တစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေန၏၊ ပုပ္ေနေသာ အေလာင္းကို မနံေအာင္ ေသတၱာထဲမွာ ေလွာင္၍ အနီးအပါး၌ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ စားေသာက္ ရယ္ေမာေနၾကေသာ လူလယ္ေကာင္၀ယ္ အေလာင္းရွင္မ်ားက လည္း အသံကုန္ဟစ္ကာ ငုိၾကရွာ၏၊ ““စားေသာက္ရယ္ေမာေနသူမ်ားက ငုိသူမ်ားကုိ အားမနာလုိ႔လား, ငုိသူမ်ားက ရယ္ကာေမာကာ စားၾကေသာက္ၾကတာကုိ မသဒၶါလုိ႔လား”” စဥ္းစားစရာ ျဖစ္ေတာ့၏၊ မည္သုိ႔ပင္ ျဖစ္ေစ ထုိျဖစ္ေနပံုကုိ ေလာကမ်က္စိျဖင့္ ၾကည့္ၾကည့္, ဘာသာေရးမ်က္စိျဖင့္ ၾကည့္ၾကည့္ ယဥ္ေက်းမႈ မရွိပါ။

သြားေလသူသေဘာက် မဟုတ္ႏုိင္

ဘုန္းႀကီးပ်ံ အသုဘကုိ ရက္ၾကာၾကာ ထားရာ၌ အျခားအက်ိဳးမရွိေစကာမူ သြားေလသူက သေဘာက်မည္ ဆုိ လွ်င္ ေတာ္ပါေသး၏၊ ယခုေသာ္ သြားေလသူကလည္း ထုိကဲ့သုိ႔ ၾကာၾကာထားသည့္အတြက္ ႏွစ္သက္လွမည္ မဟုတ္ေခ်၊ ထင္ရွား ေစအံ့-မိမိ၏ လက္ ေျခစေသာ ကုိယ္အဂၤါတစ္ခုခု၌ အနာေပါက္၍ နံေနလွ်င္ ထုိအနာကုိ လူစိမ္း မျမင္ေစလုိဘဲ တတ္ႏိုင္သမွ် ဖံုးၾကရ၏၊ “အသုဘ”ဟူေသာ စကားသည္ မတင့္မတယ္ ရြံစဖြယ္ဟူေသာ အဓိပၸာယ္ကုိ ျပ၏၊ သုိ႔ုျဖစ္လွ်င္ တစ္ကုိ္ယ္လံုး မတင့္မတယ္ ရြံစဖြယ္ တံုးႀကီး ျဖစ္ေနပါလ်က္ ရက္ၾကာၾကာ အပုပ္ခံ၍ လူေတြအား ျပေန ျခင္းကုိ အဘယ္ သြားေလသူ ေက်နပ္ႏိုင္အ့ံနည္း။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၃၄) ဘုန္းႀကီးပ်ံ ၾကာရွည္ထားျပစ္

ဘုန္းႀကီးပ်ံ ၾကာရွည္ထားျပစ္

ယခုကာလ၌ ဘုန္းႀကီးပ်ံကုိ ၾကာရွည္ထား ေလ့ရွိျခင္း, ၾကာရွည္ထားေလ့ မရွိျခင္းဟု ႏွစ္မ်ိဳးရွိ၏၊ ၾကာရွည္ထားျခင္း၌ ရည္ရြယ္ ခ်က္ကား ရပ္ေ၀းတပည့္မ်ား လာေရာက္မီေအာင္ ေစာင့္ဆုိင္း လုိျခင္း, ဒကာ ဒကာမမ်ား၏ ဘုန္းႀကီးပ်ံ၌ ကုန္က်ဖုိ႔ရန္ ေငြရွိခ်ိန္ ကုိ ေစာင့္လုိျခင္းမ်ား ျဖစ္၏၊ ထုိတြင္ အေ၀းတပည့္မ်ား လာေရာက္ ၍မွ သၿဂႋဳဟ္ျခင္းလည္း တစ္နည္းအားျဖင့္ ထုိမွရမည့္ အကူအညီ တုိ႔ကုိ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းပင္ ျဖစ္၏၊ ထုိသုိ႔ မဟုတ္ဘဲ “အေ၀းတပည့္ မ်ား ေနာက္ဆံုး ကန္ေတာ့ျခင္းျဖင့္ ကန္ေတာ့ေစလုိေသာေၾကာင့္ ထားရပါသည္”ဟု ဆုိလွ်င္ အေလာင္းကုိ မမီလုိက္ဘဲ ဂုဏ္ကုိ မွန္း၍ ကန္ေတာ့လွ်င္လည္း ၿပီးႏုိင္ၿပီျဖစ္၍ ထုိအေၾကာင္းလည္း မလံု ေလာက္ေသးေခ်၊ အမွန္မွာ “ပဲြႏွင့္လမ္းႏွင့္ စည္စည္ကားကား ျဖစ္ေစလုိေသာေၾကာင့္ ၾကာရွည္ ထားၾကသည္”ဟု ထင္စရာ အေၾကာင္းရွိ၏၊ ထုိသုိ႔ ၾကာရွည္ထား၍ စည္စည္ကားကား က်င္းပ ျခင္း၌ ေအာက္ပါ အျပစ္မ်ားကုိ ေတြ႕ရေလသည္။

၁။       အေလာင္းကုိ ေစာင့္ေရွာက္ရမႈေၾကာင့္ ပရိယတ္ေက်ာင္းတုိက္ ျဖစ္လွ်င္ စာသင္စာခ် ပ်က္ျခင္း, ပဋိပတ္ေက်ာင္းတုိက္၌ ပဋိပတ္အက်င့္ လစ္ဟင္းျခင္း၊

၂။       ဒကာ ဒကာမတုိ႔ အလုပ္အကုိင္ ပ်က္၍ အကုန္အက်မ်ားျခင္း, ထုိကုန္က်ရာ၌ တခ်ိဳ႕ ဒကာ ဒကာမမ်ားကား မရွိမဲ့ရွိမဲ့ႏွင့္ သူမ်ားနည္းတူျဖစ္ေအာင္ ၾကံစည္၍ ထည့္ရျခင္း, တခ်ိဳ႕လည္း စိတ္မပါဘဲ  ရပ္ရြာႏွင့္  မဆန္႔က်င္ေအာင္  ထည့္ရျခင္း၊         [ ထုိ႔ေၾကာင့္ “ဘုန္းႀကီးေသ ရြာေၾက”ဟု ဆုိၾကသည္။]

၃။       ပဲြလမ္းသဘင္ေတြ မ်ား၍ ၾကည့္႐ႈသူတုိ႔မွာ က်န္းမာေရး ခၽြတ္ယြင္းတတ္ျခင္း၊

၄။       တာ၀န္ေဆာင္ပုဂိၢဳလ္မ်ား၀ယ္ အလုပ္မ်ားေသာ ရဟန္းငယ္ ရွင္ငယ္တုိ႔မွာ အျပင္းအထန္ က်န္းမာေရး ခၽြတ္ယြင္းတတ္ျခင္း၊ [“နာမည္ႀကီးဆရာေတာ္တစ္ပါး ပ်ံလြန္ေတာ္မူရာ၌ ေနာက္ပါ ႏွစ္ပါး သံုးပါး ေခၚသြားတတ္သည္” ဟု ေျပာစမွတ္ ရွိ၏၊ ဆုိလုိရင္းကား… ဆရာေတာ္ပ်ံ၌ လုပ္ကုိင္ရေသာေၾကာင့္ မက်န္းမာ၍ ႏွစ္ပါး သံုးပါး ပ်ံေတာ္မူတတ္သည္ဟု ဆုိလုိသည္၊၊]

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၃၃) ဘုန္းႀကီးပ်ံ, သတိျပဳဖြယ္ေတြ

ဘုန္းႀကီးပ်ံ

ရြာဦး ရြာထိပ္၌  ၾကည္ညိဳ ကုိးကြယ္ထားေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါး ပ်ံလြန္တာ္မူရာ၀ယ္ ရပ္သူ ရြာသားတုိ႔ လြမ္းဆြတ္မႈ ေျပေပ်ာက္ေအာင္ သူ႕ထက္ငါ အားက်၍ ေနာက္ဆံုးပူေဇာ္ၾကျခင္းကုိ အျပစ္မဆုိလုိပါ၊ သုိ႔ရာ၀ယ္ အသည္းအသန္ မမာတုန္းက ပ်ံလြန္မည့္ပုဂိၢဳလ္ စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ ဆရာေကာင္း ေဆးေကာင္း ဓာတ္စာေကာင္းတုိ႔ျဖင့္ မကုသ, မျပဳစုၾကဘဲ ပ်ံလြန္ခါမွ ရာေပါင္း ေထာင္ေပါင္း ေသာင္းေပါင္းမ်ားစြာ အကုန္ အက်ခံ၍ ပူေဇာ္ျခင္း၌ အက်ိဳးရွာမရသည့္အျပင္ ၀မ္းနည္းဖြယ္ကုိ သာ ျမင္ေနရပါေတာ့သည္။

          ထင္ရွားေစပါဦးမည္…ဤစာကုိ ေရးရာႏွစ္ကုိ ေထာက္၍ လြန္ခဲ့ေသာ ကုိးႏွစ္ေလာက္က နာမည္ေက်ာ္ ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါး အေတာ္ စုိးရိမ္ရေလာက္ေအာင္ မက်န္းမမာ ျဖစ္၏၊  ဟုိက သည္က ေဆးအတြက္ လွဴၾကသည္မွာ (၄၀)ေက်ာ္တန္မွ်သာ ရွိ၏၊ သုိ႔ရာ၀ယ္ ကံေကာင္းလွ၍ ပ်ံေတာ္မမူေသးပါ၊ အကယ္၍ ပ်ံေတာ္မူပါလွ်င္ ထုိဒကာ ဒကာမ တပည့္တပန္းတုိ႔ ေလးရာမက ေလးေထာင္ေက်ာ္ ေအာင္ အကုန္အက်ခံ၍ ဘုန္းႀကီးပ်ံပဲြ ဆင္ႏဲႊၾကေပလိမ့္မည္။

          ထုိကဲ့သုိ႔ အကုန္အက်ခံၾကရာ၌ ဆရာသမား၏ဂုဏ္ကုိ ရည္စူး ၾကျခင္းထက္ ဂုဏ္ပကာသနႏွင့္ ရပ္သူရြာသားတုိ႔၏ အေပ်ာ္အပါး အတြက္သာ ပဓာနျဖစ္သည္ဟုဆုိလွ်င္ အရမ္းစြပ္စဲြရာ ေရာက္မည္ မထင္။

          ဘုန္းႀကီးငယ္စဥ္က ေျမာက္ေက်ာင္းမွာ သက္ေတာ္ႀကီး ဘုန္းႀကီးႏွစ္ပါး ဆက္၍ ပ်ံလြန္ေတာ္မူ၏၊ ထုိအခါ ဘုန္းႀကီးတုိ႔ ေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားေတြ စာအံရင္း ပ်င္းပ်င္းရွိတာႏွင့္ ေျပာၾကသည္မွာ…သူမ်ားေက်ာင္းက ဘုန္းႀကီးေတြေတာ့ ခဏခဏ ပ်ံေတာ္မူၾကတယ္၊ ငါတုိ႔ေက်ာင္းက ဘုန္းႀကီးမ်ားေတာ့ တစ္ပါးမွ ပ်ံေတာ္ မူေဖာ္မရဘူး၊ ခုႏွယ္ တစ္ပါးေလာက္ ပ်ံေတာ္မူလွ်င္ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းမလဲ” ဤသုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြ ေျပာေနသံကုိ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ၾကား၍ မ်ားစြာ ႀကိမ္းေမာင္းေတာ္မူသည္။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၃၂) ရွင္ေလာင္းကုိ စိစစ္ပါ

ရွင္ေလာင္းကုိ စိစစ္ပါ

ရွင္သာမေဏျပဳလုပ္မည့္ အေလာင္းအလ်ာကုိ “ရွင္ေလာင္း”ဟု ေခၚ၏၊  ထုိရွင္ေလာင္းဆုိသူတုိ႔တြင္ တခ်ိဳ႕သည္ စကားမွ် မပီေသး၊ တခ်ိဳ႕ ကား အေတာ္အတန္ ႀကီးပါေသာ္လည္း ရွင္သာမေဏမ်ား က်င့္ရမည့္ က်င့္၀တ္ကုိ နားမလည္၊ တခ်ိဳ႕ရွင္ကေလးမ်ားမွာ မ႑ပ္ အတြင္း၌ သကၤန္းခ်ည္၍ မ႑ပ္က ထြက္လွ်င္ ထြက္ခ်င္း လူ၀တ္ လဲရေတာ့၏၊ မလဲလုိ႔လည္း မျဖစ္ၾကေတာ့, ရွင္သာမေဏျပဳရာ၌ ““ဗုဒၶံ  သရဏံ  ဂစၦာမိ””  စေသာ  သရဏဂံုပါဠိ  ဆရာဘုန္းႀကီးႏွင့္ ရွင္ေလာင္း ႏွစ္ဦးလံုးပင္ ပီပီသသ (ဌာန္ က႐ုိဏ္းက်က်) ရြတ္ဆုိ တတ္မွ ရွင္သာမေဏအစစ္ ျဖစ္သည္ဟု က်မ္းစာ၌ ဆုိထား၏၊ ယခုေခတ္ ျမန္မာလူမ်ိဳးတုိ႔ကား အင္မတန္ ႀကိဳးစားမွ စာလာေပလာ အတုိင္း ပီႏုိင္၏၊ ထုိသုိ႔ မပီေစကာမူ ရွင္သာမေဏဟု ၀န္ခံ၍ ဆုိင္ရာက်င့္၀တ္မ်ားကုိ က်င့္တတ္လွ်င္ အျပစ္ကင္းဖြယ္ ကုသုိလ္ ရဖြယ္ ရွိပါေသး၏၊ ယခုေသာ္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ရွင္က်င့္၀တ္ကုိ နားလည္သူမ်ား နည္းပါး, က်င့္သူက သာ၍ ရွားေတာ့၏၊ ဤကိစၥကုိ တုိင္းသူျပည္သားတုိ႔ နားလည္ေအာင္ စီမံၿပီးလွ်င္ မူလတန္းပညာ ေလာက္ကုိ (အနည္းငယ္) သင္ၿပီး၍ ေကာင္းစြာေနထုိင္တတ္မွသာ ရွင္သာမေဏျပဳေစသင့္ၾကပါသည္။

 ႀကီးက်ယ္ေသာ ရွင္ျပဳနည္း             

ယခုအခါ ေခတ္စားေနေသာ ရွင္ျပဳနည္းကုိျပင္မ်ား၌ ေငြပုိေငြလွ်ံရွိသူတုိ႔အတြက္ မေထာင္း သာေသာ္လည္း  ရွိသမွ်ပစၥည္းကေလးႏွင့္ အားခဲရသူ, ေႂကြးယူ၍ သားႀကီးရွင္ျဖစ္ ျပဳရသူတုိ႔အတြက္ အလြန္နစ္နာလွေပ၏၊ သံသရာက်ိဳးလည္း ေန႔စဥ္ ဆြမ္းေလာင္း မိဘျပဳစု စေသာ ဒါနမႈေလာက္ အားမကုိးရ၊ ျပခဲ့ေသာ ႏြားသတ္ ၀က္သတ္ ခုိင္း၍ ေငြကူကုိ ေမွ်ာ္ရေသာ အလွဴႏွင့္ ဂုဏ္ပကာသနကုိ ပဓာနထားေသာ အလွဴတုိ႔မွာ ေငြကုန္ အျပစ္ျဖစ္ ႏွစ္မ်ိဳးလံုး နစ္နာ၏၊ ထုိအလွဴမဂၤလာ၀ယ္ သားငယ္ကုိ မင္းေျမာက္တန္ဆာ ဆင္၍ အဘိသိက္သြန္းလုိက္ေသာ္လည္း မည္သူကမွ် အထင္မႀကီးၾက၊ ထုိအဘိသိက္သြန္းေလာင္းမႈေၾကာင့္ ဘာမဂၤလာမွလည္း မတုိးတက္ပါ။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၃၁) သားရွင္ျပဳ လွဴဒါန္းၾကပံု

သားရွင္ျပဳ လွဴဒါန္းၾကပံု

ဘုန္းႀကီး၀ါဒမွာ “ေန႔စဥ္စိတ္ေကာင္း ထား၍ ေန႔စဥ္ ဒါန၀တ္ႏွင့္ကုိယ္က်င့္ သီလ ေကာင္းျခင္းကုိသာ အရာရာ၀ယ္ သာယာေအးျမလ်က္ ေနာက္ဘ၀၌ မုခ်ဂတိေကာင္းေၾကာင္း အလုပ္ျဖစ္၏”ဟု ယူဆပါသည္၊ တစ္ရံတစ္ခါ ပကာသနမ်ားစြာျဖင့္ ဒါနအႀကီးအက်ယ္ျပဳမႈမ်ားကုိ အႏွစ္အသားဟု မမွတ္ထင္သည့္အျပင္ လူအမ်ား၏ ကုိယ္က်င့္ ပ်က္ေၾကာင္း, ရဟန္းေတာ္မ်ား အလုပ္ ပ်က္ေၾကာင္း ဟုသာ ထင္ပါသည္။

          ရွင္းျပဦးအံ့… သားရွင္ျပဳကိစၥ၌ ဂုဏ္အသေရရွိ လူႀကီး လူေကာင္းတုိ႔ကား ထုိကဲ့သုိ႔ေသာ အစာကုိ စားေနက် ျဖစ္၏၊ သူက ဖိတ္လုိ႔သာ အားနာ၍ (မသြားမေကာင္းသျဖင့္) သြားရသည္၊ အိမ္မွာ အလုပ္ကိစၥ တန္းလန္းႏွင့္ မအားၾက၊ ေကၽြးေမြးရာ၌ ကုန္ေသာေငြလည္း မနည္းလွ၊ စားရသူတုိ႔ကလည္း အားနာပါးနာ ႏွင့္ မလႊဲသာ၍ လာၾကရာ၀ယ္ အဘယ္မွာ ကုသုိလ္ထုပ္ႀကီး ရႏုိင္ပါ မည္နည္း၊ ထုိအေပၚမွာ ဂုဏ္ေဖာ္ခ်င္ေသာ စိတ္ေကာက္ကေလးက (ပကာသန, အကုသုိလ္ ေလာဘစိတ္ကေလးက) ပါလုိက္ေခ် ေသး၏။

          ဘုန္းႀကီးပင့္ရာမွာလည္း ပင့္႐ုိးအတုိင္း မပါမေကာင္းေသာ ဘုန္းႀကီးေပါင္းမ်ားစြာကုိ ပင့္ရျပန္၏၊ ထုိဘုန္းႀကီးမ်ားသည္ တစ္ေန ကုန္ တစ္ေနခန္း ပရိယတ္ ပဋိပတ္ အလုပ္ဖ်က္ကာ အလွဴရွိရာ ေက်ာင္းသုိ႔ သြား၍ ေနၾကရ၏၊ ေနာက္ပါ ေက်ာင္းသားတုိ႔လည္း စာသင္ပ်က္ၾက၏၊ သုိ႔ျဖစ္လွ်င္ ရာေပါင္းေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ အကုန္အက်ခံ ျပဳၾကေသာ သားရွင္ျပဳ သမီးနားသ အလွဴ ဒါနႀကီးသည္ သာသနာႀကီးပြားေရးကို အဘယ္နည္းျဖင့္ အားေပးရာ ေရာက္ေတာ့မည္နည္း။

ထိပ္ကြက္ကေလးကုိသာ စီရင္လုိက္ပါေတာ့

သားရွင္ျပဳ တစ္ခု၌  ၾကားရဖူးသည္ကား  အလွဴ႕ဒကာသည္  ထုိနယ္၌ နာမည္ႀကီးသူတည္း၊  အလွဴမွာ အမဲသား (ႏြားသား) ေကၽြး၏၊ ပရိသတ္ေတြ လာၾကသည္မွာ ေကၽြး၍ မေလာက္ေအာင္ပင္၊ အေတာ္ၾကာလွ်င္ ၀ယ္ထားေသာ အသားေတြ ကုန္လုၿပီ၊ အလွဴ႕ဒကာသည္ ပရိကၡရာရွစ္ပါးကုိ လြယ္ကာ အေတာ္ ၾကည္ႏူးစြာျဖင့္ ရွင္ေလာင္းလွည့္ရာတြင္ ပါ၀င္ေန၏၊ ထမင္းေကၽြး သူမ်ားလည္း အမဲသားေလာက္ပံုမရ၍ ဗ်ာမ်ားေနၾကၿပီ၊ ေနာက္ဆံုး၌ မၾကံတတ္ေတာ့သျဖင့္ အလွဴ႕ရွင္ထံ ေျပးလာၾက၍ ဟင္းေလာက္ပံု မရေၾကာင္း ေျပာၾကေလသည္၊ အလွဴ ႔ဒကာလည္း အေတာ္ စိတ္ ေမာသြားဟန္တူ၏၊ ေတာင္ၾကံ ေျမာက္ၾကံႏွင့္ ၾကံရွာပါေသာ္လည္း အၾကံ မရေတာ့ၿပီ၊ အေတာ္ၾကာၾကာ ေတြးၿပီးမွ “အင္း… အိမ္က ထိပ္ကြက္ကေလးကုိသာ စီမံလုိက္ၾကပါေတာ့”ဟု ႐ႈံ႕မဲ့ေသာမ်က္ႏွာ ျဖင့္ ၫႊန္ျပလုိက္ရွာသတဲ့။

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၃၀) ကထိန္ခင္း ျပဳျပင္ေရး

ကထိန္ခင္း

၀ါဆုိလျပည့္ေက်ာ္ (၁)ရက္ေန႔၌ ၀ါကပ္၍… (၀ါ မပ်က္ေစဘဲ) သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔၌ ပ၀ါရဏာျပဳေသာ ရဟန္းရွိရာ ေက်ာင္းတုိက္၌ သကၤန္းတစ္ထည္ ျဖစ္ေစ, အမ်ားျဖစ္ေစ “ဣမံ စီ၀ရံ သံဃႆ ေဒမိ-ဤသကၤန္းကုိ သံဃာေတာ္မ်ားအား လွဴဒါန္းပါ၏”ဟု ေလွ်ာက္ထား၍ လွဴရ၏၊ ထုိသကၤန္းကုိ သကၤန္းမရွိေသာ ရဟန္းအား ေပး၍ ထုိရဟန္းက (၀ိနည္းထံုးစံအရ) ကထိန္ခင္းရ၏၊ သံဃာအားလံုး သကၤန္းျပည့္စံု ၾကလွ်င္ အႀကီးဆံုး မေထရ္အား ေပး၍ ထုိမေထရ္ႀကီးက ကထိန္ ခင္းရ၏၊ ထုိကထိန္ကုိ ၀မ္းေျမာက္ေက်နပ္ပါေၾကာင္းေျပာေသာ ရဟန္းမ်ားလည္း ကထိန္ခင္းေသာ ရဟန္းႏွင့္ အလားတူရသင့္ေသာ အမ်ိဳးမ်ားကုိ ရၾက၏၊ ရသင့္ေသာ အက်ိဳးမ်ားကုိ စာလာအတုိင္း သိလိုသူတုိ႔ စာေတာ္ေသာ ဆရာသမားထံ ေမးၾကပါေလ။

ယခုေခတ္ကထိန္

အစပထမ၌  ““ကထိန္အလွဴ”” ဟူသည္ …သကၤန္းအလွဴပင္ျဖစ္၏၊ ေနာက္မွ သကၤန္း၏ အျခံအရံအျဖစ္ျဖင့္ အျခားလွဴဖြယ္ေတြ ပါလာ၏၊ ထုိအျခား လွဴဖြယ္မ်ားတြင္ ေက်ာင္း၌ မရွိမျဖစ္ေသာ ပစၥည္းမ်ိဳးဆုိလွ်င္ သင့္ေတာ္ပါေသး၏၊ ယခုေသာ္ ပေဒသာပင္ သီး၍ လွပေအာင္ တိုလီမုိလီကေလးေတြ မ်ားလွ၏၊ ပေဒသာတစ္ပင္လွ်င္ (၅၀)တန္ တစ္ရာတန္ စသည္ျဖင့္ ဂုဏ္ယူၾက၏၊ ေက်ာင္းေရာက္ေသာ္ကား အသံုးမက်လွ၊ လူေတြမွာလည္း အကုန္မနည္းေခ်၊ ဒီအထဲမွာ ပဲြေတြ ကုိလည္း ထည့္လုိက္ရေသး၏။

          ပဲြလမ္းအတြက္ ကုန္က်စရိတ္ႏွင့္ အသံုးမ၀င္ေသာ တုိလီမုိလီ အတြက္ ကုန္က်ေငြကုိ ႏုတ္လုိက္လွ်င္ ေက်ာင္း၌ အသံုး၀င္ေသာ သကၤန္း စသည္၏ တန္ဖုိးမွာ ငါးပံု ပံု တစ္ပံုမွ် ပါေကာင္း ပါေပ လိမ့္မည္။

          ဤကထိန္ပဲြတြင္ အသားတင္ အက်ိဳးရၾကသူကား… ေစာင္, ေကာ္ေဇာ, ဓာတ္မီး စေသာ ႏုိင္ငံျခားပစၥည္းေရာင္းသူ ႏုိင္ငံျခား ကုန္သည္ႀကီးမ်ားပင္တည္း၊ မွန္၏၊ ကထိန္ေခတ္၌ ႏုိင္ငံျခားသုိ႔ ဆက္ရေသာ ေငြေတြမွာ သိန္းေပါင္း အေတာ္မ်ားမ်ားပင္ ရွိေပလိမ့္မည္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ ကထိန္လွည့္လည္သည္ကို

အနာဂတ္သာသနာေရး အပိုင္း(၁၂၉) သိမ္သမုတ္, ရဟန္းခံ

သိမ္သမုတ္

“သီမာ” ဟူေသာ  ပါဠိသည္  “အပုိင္းအျခား -နယ္နိမိတ္ သတ္မွတ္ထားေသာ အရပ္” ဟု အဓိပၸာယ္ထြက္၏၊ “ရဟန္းမ်ား ကံႀကီးကံငယ္ ျပဳဖုိ႔ရာ နယ္နိမိတ္ သတ္မွတ္ထားေသာအရပ္္”ဟု သံဃာအမ်ားက အသိအမွတ္ျပဳျခင္းကုိ “သိမ္သမုတ္”ဟု ေခၚ၏၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ အစုိးရက ေနရာတစ္ခုကုိ လူ၀တ္ေၾကာင္တစ္ေယာက္အား ဥပေဒႏွင့္အညီ “သီးျခားရြာ”ဟု ေပးလုိက္လွ်င္လည္း သိမ္သမုတ္ျခင္းကိစၥ ၿပီးေတာ့၏။

          သိမ္သမုတ္ရာ၌ အလြန္မ်ားစြာ ေငြကုန္ခံမည့္အစား ထုိေနရာ၌ မုိးလံုေလလံုရွိေအာင္ ေက်ာင္းေဆာက္လုိက္ျခင္းသာ သာ၍ အက်ိဳး ရဖြယ္ ရွိ၏၊ သုိ႔ရာတြင္ သိမ္သမုတ္ရာ၌ ပိဋကတတ္ကၽြမ္းေသာ ဆရာေတာ္မ်ား ပါဖုိ႔ အေရးႀကီး၏၊ နားမလည္သူမ်ားခ်ည္းသာ သမုတ္လွ်င္ကား ေအာင္ျမင္ဖုိ႔ မလြယ္ကူေခ်။

ရဟန္းခံ

ယခုကာလ  ရဟန္းခံကိစၥလည္း  အကုန္အက် မ်ားလြန္း၏၊ ဘုန္းႀကီး၏ ညီႏွစ္ေယာက္တြင္ ၀မ္းကဲြညီကုိ (၇၀၀)ေလာက္ အကုန္ခံ၍ သူ႕မိဘမ်ားက ရဟန္းခံ ေပး၏၊ ေလးလေလာက္ၾကာလွ်င္ လူထြက္သြားေတာ့၏၊ ညီရင္း တစ္ေယာက္ကုိကား ေထာင့္ငါးရာေလာက္ အကုန္ခံ၍ ရဟန္းအမ မ်ားက ရဟန္းခံေပး၏၊ ၀ါအေတာ္ရ၍ ပထမေက်ာ္ ေအာင္ၿပီးမွ လူထြက္သြား၏။