ဒီေန႔ ကမၻာႀကီးမွာ ဒီသည္းခံမႈ ခႏၱီတရား ကိုသာ လက္ကိုင္ထားၿပီး အသီးအသီး ခႏၱီႏွလံုးသားပိုင္ရွင္ေတြ ျဖစ္ၾကမယ္ဆိုရင္ အခုလို စစ္ပြဲေတြအမ်ိဳးမ်ိဳး တိုက္ေန ၾကမွာကို မဟုတ္ပါဘူး၊ ကမၻာႀကီးတစ္ခုလံုး ေအးခ်မ္း သာယာေနမွာပါ။
**** **** ****
ျမင့္ျမတ္သူေတြရဲ႕ အလုပ္က်င့္စဥ္ ဆယ္မ်ိဳးထဲမွာ သည္းခံမႈ ခႏၱီက်င့္စဥ္လည္းပါတယ္၊ "ခႏၱီ"ဆိုတာ တဖက္သားက ကိုယ့္ကို 'ေခြးေကာင္, ႏြားေကာင္' စတဲ့ ဆဲစရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ဆဲဆိုလာရင္, ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ႐ိုက္ႏွက္ပုတ္ခတ္ ညႇဥ္းဆဲလာရင္ မၾကားသလို မျမင္သလို ဟန္မပ်က္ အမူအရာမပ်က္ ေနႏိုင္တဲ့ သေဘာကို ဆိုလိုတယ္၊ ေနာက္ၿပီး တဖက္သားရဲ႕ စြပ္စြဲကဲ့ရဲ႕မႈ ေက်းဇူးမဲ့ ျပဳမႈေတြကိုလည္း မတံု႔ျပန္ဘဲ ေနႏိုင္တဲ့ သေဘာလို႔ဖြင့္ ဆိုၾကေသး တယ္၊ ဒါတင္မက ရာသီဥတု ပူလြန္းတာ, ေအးလြန္း တာေတြကို ႀကံ႕ႀကံ႕ခံႏိုင္မႈသေဘာဟာလည္း ခႏၱီပါပဲ။
ပတ္ဝန္းက်င္အသိုင္းအဝိုင္းနဲ႔ ေနထိုင္ရတဲ့ လူ႔ေလာကမွာ ကိုယ့္ကို အျမင္ မၾကည္လို႔ဘဲျဖစ္ျဖစ္ တမင္ကို အျမင္ကပ္လို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အထင္အျမင္မွားလိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တဖက္သားက ကိုယ့္အ ေပၚ အျပစ္ေျပာမႈ ေဝဖန္ကဲ့ရဲ႕ ႐ႈတ္ခ်မႈဆိုတာ တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္း ႀကံဳရမွာပါ၊ ကိုယ့္ထက္သာ မနာလိုတတ္တဲ့ လူေလာ က အသိုင္းအဝိုင္းမွာဆိုရင္ ပိုလို႔ေတာင္ ႀကံဳရမွာပါ။
အဲဒီလို ႀကံဳရတဲ့အခါ ဆင္ျခင္ဉာဏ္မရွိတဲ့ လူဆိုရင္ ေဒါသနဲ႔ တံု႔ျပန္မိမယ္၊ ဒါဆိုရင္ တဖက္သားက ကိုယ့္အေပၚ အျပစ္ေျပာတာ ေဝဖန္ကဲ့ရဲ႕တာေတြကို ကိုယ့္အေပၚမွာ တင္မထားဘဲ သူ႕အေပၚျပန္ၿပီး လွန္ခ်ရာေရာက္သြားမယ္၊ ဒီလို တံု႔ျပန္လိုက္တဲ့ အတြက္ ျပႆနာ ပိုၿပီးတက္လာမယ္ ပိုၿပီး႐ႈပ္လာမယ္၊ ဒီလိုတံု႔ ျပန္နည္းက လူေတြမေျပာနဲ႔ အသိဉာဏ္မရွိတဲ့ တိရစၦာန္ေတြ ေတာင္ တံု႔ျပန္တတ္ၾကေသးေတာ့ ျမင့္ျမတ္တဲ့ တံု႔ျပန္မႈမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ဘူးေလ။
ဆင္ျခင္ဉာဏ္ရွိတဲ့ လူအေနနဲ႔ တဖက္သားရဲ႕ ကိုယ့္အေပၚ ေျပာလာသမွ် ျပစ္တင္ေဝဖန္မႈ ကဲ့ရဲ႕႐ႈတ္ခ်မႈ ေတြကို ျပန္မေျပာ ဘဲ ကိုယ့္အေပၚမွာတင္ တည္ေနေစႏိုင္တယ္ ျပန္ၿပီးလွန္မခ်ဘဲ ကိုယ့္အေပၚမွာ တင္ထားႏိုင္တယ္၊ ဒါကို "အဓိဝါသနခႏၱီ" ရယ္ လို႔ ဆိုၾကတယ္။ [အဓိ-မိမိအထက္မွာ၊ ဝါသန-ေနေစေၾကာင္းျဖစ္တဲ့၊ ခႏၱီ-သည္းခံမႈ] အေအးအပူစတဲ့ ရာသီဥတုဒဏ္နဲ႔ ႀကံဳေတြ႕ရင္ လည္း ဆင္ျခင္ဉာဏ္မရွိတဲ့လူမွာ "ေအးလြန္း လိုက္တာ, ပူလြန္း လိုက္တာ"နဲ႔ ေဒါသျဖစ္ၿပီးေနမယ္၊ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ရွိသူအတြက္ေတာ့ ေဒါသမျဖစ္ဘဲ"ေဆာင္းတြင္းပဲေလ ေအးမွာေပါ႔, ေႏြအခါပဲေလ ပူမွာေပါ့"လို႔ ဆင္ျခင္ဉာဏ္နဲ႔ ခႏၱီစိတ္ ေမြးႏိုင္တယ္။
ဒီေတာ့ ဆန္႔က်င္ဘက္အေႏွာက္အယွက္ ႀကံဳလာတဲ့အခါ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ရွိ, မရွိအေပၚမွာ မူတည္ၿပီး သည္းခံမႈ ခႏၱီတရား ျဖစ္çမျဖစ္ ကြာျခားသြားတာပါ၊ ဆင္ျခင္ဉာဏ္မရွိရင္ တဖက္သား အေပၚ ျပန္ပက္ၿပီး ေဒါသျဖစ္မွာပါ၊ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ရွိၿပီး သည္းခံလိုက္ရင္ေတာ့ အဲဒီလို သည္းခံလိုက္တဲ့အခိုက္မွာ ေဒါသမျဖစ္တဲ့အတြက္ ေဒါသရဲ႕ ေျပာင္းျပန္ အေဒါသ ျဖစ္ေနမယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ခႏၱီရဲ့ အဘိဓမၼာတရားကိုယ္ကို "အေဒါသေစတသိက္"ရယ္လို႔ ဖြင့္ဆိုၾကတယ္။
ခႏၱီရဲ့တရားကိုယ္က အေဒါသေစတသိက္လို႔ ဆိုလိုက္ေတာ့ ေမတၲာရဲ့ တရားကိုယ္နဲ႔ တူေနတယ္၊ ခႏၱီနဲ႔ ေမတၲာဟာ တရားကိုယ္အေနနဲ႔ တူေနေပမယ့္ ျဖစ္ပံုခ်င္းေတာ့ မတူပါဘူး၊ ေမတၲာ ဆိုတာ ခ်စ္ခင္စရာ သတၲဝါပညတ္ကို အာ႐ံုထားၿပီး အက်ိဳးစီးပြား သည္ပိုးလိုတဲ့ ပံုစံနဲ႔ ျဖစ္တာပါ၊ ခႏၱီကေတာ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျပဳမူတဲ့ သက္ရွိသက္မဲ့ အားလံုးအေပၚမွာ ျပန္မပက္တဲ့ ျပန္လွန္မခ်တဲ့ အေနနဲ႔ ျဖစ္တယ္။
ခႏၱီျဖစ္ဖို႔ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ရွိရမယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္လို ဆင္ျခင္ရမလဲ ေမးရင္ အတိုခ်ဳပ္အေနနဲ႔ "ကမၼပစၥေဝကၡဏ"ကံကို ဆင္ျခင္ လိုက္ရမွာပါ၊ ကိုယ့္ကို တစ္ဖက္သားက ကိုယ္နဲ႔çႏႈတ္နဲ႔ ျပဳမူေစာ္ ကားလာရင္ "ဪသာ္..ဘယ္သူမျပဳ မိမိမႈ ဆိုသလို, ငါလဲ အတိတ္ ဘဝေတြတုန္းက ဒီလိုပဲ တစ္ဖက္သားကို ကိုယ္နဲ႔, ႏႈတ္နဲ႔ ျပဳမူ ေစာ္ကားခဲ့မွာပဲ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ အခုလို ႀကံဳေတြ႕ရတယ္" လို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ "သူ..ငါ့အေပၚ အေၾကာင္းမဲ့လာၿပီး ျပဳမူေစာ္ကားေတာ့ သူ႔ ထိုက္နဲ႔သူ႔ကံ သူ႔အေၾကာင္းနဲ႔သူ သြားမွာပဲေလ"လို ျဖစ္ျဖစ္ ဆင္ျခင္လိုက္ရင္ တံု႔ျပန္ခ်င္တဲ့ ျပန္ပက္ခ်င္တဲ့ ေဒါသျဖစ္ ခြင့္မသာ ေတာ့ဘဲ ေျပာင္းျပန္ အေဒါသဆိုတဲ့ ခႏၱီတရား ျဖစ္လာမယ္၊ ခႏၱီႏွလံုးသားပိုင္ရွင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာမယ္ေလ။
"သည္းခံတတ္တဲ့ ခႏၱီႏွလံုးသား ရွိပါတယ္"လို႔ ေျဖဆိုတဲ့ အ ေလာင္းေတာ္ခႏၱီဝါဒီရေသ့ကို အရွင္ေဒဝဒတ္ အေလာင္းကလာဗုမင္းက လက္ျဖတ္ဟဲ့ ေျချဖတ္ဟဲ့ ႏွာေခါင္းျဖတ္ဟဲ့ နားရြက္ ျဖတ္ဟဲ့နဲ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး ႏွိပ္စက္ညႇဥ္းပန္းေပမယ့္ အေလာင္းေတာ္ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ တံု႔ျပန္ခ်င္တဲ့ေဒါသ လံုးဝမျဖစ္ေပၚဘဲ အေဒါသဆိုတဲ့ ခႏၱီႏွလံုးသားပဲ ျဖစ္ေပၚေနပါတယ္၊ အဲဒီမင္းလည္း အေလာင္းေတာ္ရဲ႕ မ်က္စိတစ္ဆံုးအေရာက္မွာ ေျမၿမိဳခံခဲ့ရ ရွာတယ္။
တံု႔ျပန္ခ်င္တဲ့ ေဒါသကို အၾကြင္းမဲ့ ပယ္ေဖ်ာက္ၿပီးတဲ့ အနာဂါမ္ ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္ ေတြက်ေတာ့ ဘယ္လို ဆန္႔က်င္ဘက္ အေႏွာင့္အယွက္နဲ႔ပဲ ေတြ႕ရေတြ႕ရ ခႏၱီတရား အျပည့္အဝရွိေနေတာ့ ထာဝရခႏၱီႏွလံုးသား ပိုင္ရွင္ေတြလို႔ ဆိုရမွာပါ။
တစ္ေနရာမွာ လူမ်ားစြာက "ဪသာ္..တို႔ အရွင္ သာရိပုတၱရာ ကိုယ္ေတာ္ႀကီးက သည္းခံမႈခႏၱီအား အေတာ္ျပည့္စံုလိုက္တာ၊ တစ္ဖက္သားက ဆဲဆဲ , ႐ိုက္႐ိုက္ စိတ္ဆိုးတဲ့ ေဒါသက ေလးေတာင္ မရွိဘူး"လို႔ ခ်ီးက်ဳးေနတဲ့ စကားသံကို ဘာသာျခား ပုဏၰားတစ္ေယာက္က ၾကားေလေတာ့ "ငါကိုယ္တိုင္ လက္ေတြ႕ စမ္းသပ္ ၾကည့္ဦးမယ္"လို႔ ေတြးၿပီး ဆြမ္းခံျြကေနတဲ့ အရွင္ျမတ္ရဲ႕ ေနာက္ကေနလိုက္ၿပီး ေက်ာျပင္ကို ဖ်န္းကနဲ ႐ိုက္ခ်လိုက္တယ္၊
ဒါေပမဲ့ အရွင္ျမတ္က လွည့္ေတာင္မၾကည့္ဘဲ ၾကြ ၿမဲဆက္ၾကြသြားတယ္၊ ထာဝရ ခႏၱီႏွလံုးသားပိုင္ ရွင္ႀကီးေပကိုး၊ အဲဒီပုဏၰားလည္း ေနာက္ေတာ့ "သူျမတ္သူေကာင္း မေကာင္းျပဳမိ ေဘး ဒဏ္ထိ" ဆိုသလို တစ္ကိုယ္လံုး ပူေလာင္ေနေအာင္ ခံစားရတဲ့ အတြက္ အရွင္ျမတ္ကို ေတာင္းပန္ခဲ့ရရွာတယ္။
ေနရာတိုင္းမွာ သည္းခံမႈ ခႏၱီတရားကိုခ်ည္း က်င့္သံုးေနရ မယ္လို႔ေတာ့ မဆိုလိုပါဘူး၊ ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ့္ဆရာသမားရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာ ကိုယ္က်င့္စာရိတၲပိုင္းဆိုင္ရာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တဖက္သားက မမွန္မကန္ စြပ္စြဲပုတ္ခတ္လာရင္ေတာ့ ဒီအတိုင္း ၿငိမ္ေနလို႔ သည္းခံေနလို႔ ဘယ္ျဖစ္မွာလဲ။
ဆိုပါေတာ့ တစ္ဖက္သားက "မင္း ဟာ ဒုႆီလပဲ၊ မင့္ဆရာလဲ ဒုႆီလပဲ၊ ဒီလိုဒီလို အလုပ္ေတြ လုပ္ေနတယ္ မင္းတို႔ေနမွာပဲ"လို႔ စြပ္စြဲ အပုပ္ခ်လာတဲ့အခါ ကိုယ္က ၿငိမ္ေနရင္ ကိုယ့္အေပၚ ပတ္ဝန္းက်င္က ယံုမွားသံသယေတြ ျဖစ္ၾကေတာ့မွာပါ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ အဲဒီလိုကိစၥမ်ိဳးမွာေတာ့ "အဘူတံ အဘူတေတာ နိေဗၺေဌတဗၺံ" မမွန္တာ မဟုတ္တာကို မမွန္ဘူး မဟုတ္ဘူးလို႔ ေဒါသမပါဘဲ တည္ၿငိမ္ေအးေဆးစြာနဲ႔ တံု႔ျပန္ရမွာပါ။
အရွင္ဒဗၺဟာ ခုႏွစ္ႏွစ္သားနဲ႔ ရဟႏၱာျဖစ္ခဲ့တဲ့ အာဇာနည္ အရွင္ျမတ္ေလး တစ္ပါးပါ၊ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ရဟန္းကိစၥၿပီးစီးေတာ့ သံဃာ့ေဝယ်ာဝစၥ ေဆာင္ရြက္မယ္လို႔ စိတ္ကူးၿပီး ဆြမ္းစားလာပင့္ရင္ ကိုယ္ေတာ္ေတြကို အလွည့္က် ၫႊန္ျပၿပီး ထည့္ေပးရတဲ့ တာဝန္ကို ေဆာင္ရြက္တယ္၊
ဘုန္းမြဲကံမြဲျဖစ္တဲ့ ေမတၱိယဘူမဇက ရဟန္းေတြက ရွိေနေလေတာ့ တစ္ေန႔မွာ သူၾကြယ္ ဒကာတစ္ဦးအိမ္မွာ သူတို႔အလွည့္က်လို႔ ဆြမ္းစားသြားၾကတယ္၊ သူၾကြယ္္က သူတို႔အေပၚ အၾကည္ညိဳပ်က္ေနတဲ့အတြက္ အရင့္ အရင္ ကိုယ္ေတာ္ေတြကို ကပ္လွဴသလို ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ မြန္မြန္ ျမတ္ျမတ္ မကပ္လွဴဘဲ ျဖစ္သလို ဝတ္ေက်တန္းေက်ပဲ ကပ္လိုက္တယ္။
ဒါကလည္း သူၾကြယ္ရဲ႕အျပစ္လို႔ ေျပာမျဖစ္ဘူးေလ၊ သဒၶါ တရားျဖစ္တယ္ ၾကည္ညိဳတယ္ဆိုတာ "ျမတ္ႏိုးမွ သဒၶါ"ဆိုသလို၊ ကိုယ္က ျမတ္ႏိုးမွျဖစ္တဲ့ သေဘာမ်ိဳးကိုး၊ အဲဒါ "လူမတန္ ကံပံု ခ်" ရမယ့္အစား သူတို႔အေပၚ အၾကည္ညိဳပ်က္ေအာင္ အရွင္ဒဗၺကပဲ ၾကားကေန ဝင္ေႏွာက္တာပဲလို႔ ထင္တဲ့အတြက္ အရွင္ဒဗၺအေပၚ အကြက္ဆင္ၿပီး မိန္းမမႈနဲ႔ စြပ္စြဲ အပုပ္ခ်ေတာ့တယ္၊ အမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္ေနတဲ့ အလုပ္တာဝန္မ်ိဳးဆိုတာ ဘယ္ေလာက္ပဲ စိတ္ေကာင္း ေစတနာေကာင္းနဲ႔ လုပ္ေဆာင္ေနေပမယ့္ ဒီလို ျပႆနာမ်ိဳးက တမင္ဖန္တီးခ်င္ရင္ အလြယ္ကေလးပဲ မဟုတ္လား။
ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘုရားရွင္က အရွင္ဒဗၺကို ေမးေတာ္ မူေတာ့ "တပည့္ေတာ္ အေၾကာင္းကို ဘုန္းေတာ္ႀကီးဘုရား သိေတာ္မူသလိုပါပဲဘုရား"လို႔ အေျဖစကား ေလွ်ာက္ထားတယ္၊ ဘုရွားရွင္ကလည္း "မင္း ဘယ္လိုမွ မတံု႔ျပန္နဲ႔ ၿငိမ္ၿငိမ္ကေလးနဲ႔ သည္းခံေနလိုက္ ဟဲ့"လို႔ မမိန္႔ပါဘူး၊ မမိန္႔တဲ့အျပင္ "ဒဗၺ, မင္း ေျဖရွင္းနည္းက ပညာရွင္ ေျဖရွင္းနည္း မဟုတ္ေသးဘူး၊ ျပဳရင္ ျပဳတယ္၊ မျပဳရင္ မျပဳဘူးလို႔ တိတိက်က် ေျဖရွင္းပါ"လို႔ မိန္႔ေတာ္မူတယ္၊ ဟုတ္တယ္ေလ ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးမွာ ၿငိမ္ေနရင္ ကိုယ့္အေပၚ ပတ္ဝန္းက်င္က ယံုမွားသံသယေတြ ျဖစ္ေတာ့မွာပါ။
ဆင္ျခင္ဉာဏ္နဲ႔ ခ်င့္ခ်ိန္ၿပီး ေဒါသအျဖစ္မခံဘဲ ေဒါသရဲ့ ေျပာင္းျပန္ အေဒါသနဲ႔ အစားထိုးၿပီး ခြင့္လႊတ္ႏိုင္တာ အနစ္နာ ခံႏိုင္တာဟာ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ခႏၱီႏွလံုးသားေလးပါ၊ ဒီခႏၱီႏွလံုးသားေလးဟာ တျခားတျခားေသာ အက်င့္ဂုဏ္ေတြကို ရဖို႔အတြက္ အဓိက အေျခခံ အေၾကာင္းတစ္ခ်က္ျဖစ္လို႔ မဂၤလာတစ္ပါးပါပဲ၊
ေနာက္ၿပီး "ေဒါသမီးလွ်ံ အက်ည္းတန္ç သည္းခံ လွပေၾကာင္း" လို႔ ဆိုတဲ့အတိုင္း ေဒါသက အက်ည္းတန္ အ႐ုပ္ဆိုးေၾကာင္း ျဖစ္ေပမယ့္ သည္းခံမႈခႏၱီတရားကေတာ့ ႐ုပ္ရည္ေခ်ာေမာလွပ ေၾကာင္းပါ၊ "ခႏၱီႏွလံုး အစဥ္သံုး, ရႊင္ၿပံဳးေအးျမေၾကာင္း"လို႔ ဆိုသလို ခႏၱီႏွလံုးသားဟာ စိတ္ခ်မ္းသာေၾကာင္း စိတ္ၿငိမ္းေအးေၾကာင္း တစ္ခုပါ၊
ေနာက္ၿပီး "ခႏၱီ ပရမံ တေပါ တိတိကၡာ"ဟု မိန္႔ေတာ္မူၾကသည့္အတိုင္း ဒီသည္းခံခြင့္လြတ္မႈ က်င့္စဥ္ဟာ အလြန္ျမင့္ျမတ္တဲ့ က်င့္စဥ္ပါ၊ "ခႏၱၽာ ဘိေယ်ာ နဝိဇၨတိ"ဟူေသာ ေဒသနာအရလည္း ဒီသည္းခံ ခြင့္လြတ္မႈက်င့္စဥ္ထက္ သာလြန္တဲ့ က်င့္စဥ္မရွိပါဘူး။
ဒီေန႔ ကမၻာႀကီးမွာ ဒီသည္းခံမႈ ခႏၱီတရား ကိုသာ လက္ကိုင္ထားၿပီး အသီးအသီး ခႏၱီႏွလံုးသားပိုင္ရွင္ေတြ ျဖစ္ၾကမယ္ဆိုရင္ အခုလို စစ္ပြဲေတြအမ်ိဳးမ်ိဳး တိုက္ေနၾကမွာကို မဟုတ္ပါဘူး၊ ကမၻာႀကီးတစ္ခုလံုး ေအးခ်မ္း သာယာေနမွာပါ။
♣♣ ေဒါသမီးလွ်ံ, အက်ည္းတန္, သည္းခံလွပေၾကာင္း။
♣♣ ခႏၱီႏွလံုး, အစဥ္သံုး, ရႊင္ၿပံဳးေအးျမေၾကာင္း။
♣♣ သူျမတ္ကိုယ္စီ, က်င့္သံုးၿပီ, ခႏၱီတရားေကာင္း။
စာၫႊန္း။ ။ စူဠဝဂၢပါဠိ-၁၉၁၊ သီလကၡန္အ႒ကထာ-၅၃၊ ခုဒၵကပါဌ အ႒ ကထာ-၁၂၅၊ ဓမၼပဒအ႒ကထာ-၂ç ၃၉၈၊ သုတ္မဟာဝဂၢဋီကာ-၇၄၊ အ႒သာ လိနီဘာသာဋီကာ-၄ç၃၇၅။
♣♣ မူရင္းေရးသားသူ ။ ။ အရွင္ဝ႐ုဏာလကၤာရာဘိဝံသ
