ဘုန္းႏွင့္သမ႓ာ ပါေနပံု
ဖြားျမင္လာေသာ ဘုရားေလာင္းေတာ္ကို “သိဒၶတၳ”ဟုမွည့္ၾက၏၊ [သိဒၶ-ၿပီးစီးေသာ၊ အတၳ-အက်ိဳး၊] အက်ိဳးအားလံုး ၿပီးစီးေသာ မင္းသားဟု ဆိုလိုသည္၊ ေရွးေရွးဘဝမ်ား စြာတို႔က ျပဳခဲ့ေသာေကာင္းမႈ အေဆာက္ အဦးမ်ားကို သမ႓ာ(သမ႓ာာရ)ဟု ေခၚ၏၊ ထိုေကာင္းမႈ သမ႓ာရေၾကာင့္ ဉာဏ္ပညာႀကီးျခင္း၊ သူတစ္ပါးတို႔ကို လႊမ္းမိုးအုပ္စိုး ႏိုင္ ျခင္း၊ အက်င့္ တရားျပည့္စံုျခင္း၊ အေျခြအရံမ်ားျခင္း၊ ခ်စ္ခင္ဖြယ္ ႐ုပ္လကၡဏာရွိျခင္း၊ အလိုရွိေသာအရာကို ေတာင့္တသည့္အတိုင္း ရႏိုင္ျခင္း၊ သူတစ္ပါးတို႔ အားကိုး ေလာက္ျခင္းစေသာ (ဘဂဝါ ဂုဏ္ေတာ္၌လာေသာ) ဂုဏ္မ်ားကို ဘုန္း(ဖုန္း)ဟု ေခၚ၏။
ဘုရားအေလာင္းေတာ္သည္ ဖြားျမင္စကပင္ ထိုဘုန္းသမ႓ာ အထိုက္အေလ်ာက္ပါ ေနေလၿပီ၊ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ သုေဒၶါဒနမင္း၏ ဆရာျဖစ္ေသာ အသိတရွင္ရေသ့သည္ မင္းသားကို ၾကည့္လို၍ နန္းေတာ္သို႔ လာေသာအခါ မင္းသားကေလးကို ခမည္းေတာ္ ႀကီးက ေပြ႕ခ်ီလ်က္ အရွင္ရေသ့အား ရွိခိုးရန္ လက္ကေလးႏွစ္ဖက္ကို လက္အုပ္ခ်ီဖို႕ ျပင္ေနစဥ္ ေျခကေလးႏွစ္ဖက္သည္ အရွင္ရေသ့၏ ဦးေခါင္းေပၚသို႔ ေျမာက္တက္သြား ေလသည္၊ [ထိုဘဝ၌ မင္းသားက ရွိခိုးရမည့္သူမရွိ၊] ထိုအခါ သားေတာ္ကေလး၏ အံ့ဩဖြယ္ကို ျမင္၍ ခမည္းေတာ္ကိုယ္တိုင္ သားေတာ္ကို လက္အုပ္ခ်ီမိေလသည္၊ [အသိတရွင္ရေသ့ကလည္း ဧကန္မုခ် ဗုဒၶျဖစ္ပါလိမ့္မည္ ဟု မိန္႔ျမြက္ ေတာ္မူသည္။]
ဘုရားအေလာင္းေတာ္သည္ ဘုန္းႏွင့္ သမ႓ာပါရွိျခင္းေၾကာင့္ ဖြားျမင္စကပင္ ေျမာက္ အရပ္သို႔ ၾကြ၍ “ငါသည္ အျမတ္ဆံုး”စေသာ စကားႀကီးသံုးခြန္းကို မိန္႔ျမြက္ပံု နတ္ျဗဟၼာအမ်ား ဦးခိုက္ၾကပံုကို ဗုဒၶဝင္ အေမးအေျဖ၌ ေရးခဲ့ၿပီ။
အခါတစ္ပါး၌ကား သုေဒၶါဒနမင္းသည္ လယ္ထြန္မဂၤလာ ျပဳလုပ္၏၊ ထိုလယ္ထြန္ မဂၤလာ ျပဳလုပ္ရာဌာန၏ မနီးမေဝး၌ အရိပ္ေကာင္းေသာ ဇမၺဳသေျပပင္ေအာက္ဝယ္ အကာအရံျပဳ၍ မင္းသားကေလးကို အထိန္းေတာ္မ်ားႏွင္႔တကြ ထားၿပီးလွ်င္ လယ္ထြန္ မဂၤလာျပဳရာအရပ္သို႔ သြားၾက၏။ အေတာ္ၾကာလွ်င္ အထိန္းေတာ္မ်ားလည္း လယ္ ထြန္မဂၤလာ ၾကည္႔လို၍ ေခတၱခဏ သြားၾကေလေသာ္ မင္းသားကေလးသည္ ထိုင္ ေနေသာအ႐ြယ္သို႔ မေရာက္ေသးေသာ္လည္း လူသူ တိတ္ဆိတ္ေသာ ထိုအခ်ိန္မွာ တင္ပလႅင္ေခြ၍ ထြက္သက္ ဝင္သက္ကို အား႐ံုျပဳေလရာ ပထမဈာန္ ကိုရေလသည္။ (ဤသို႔ ဈာန္အရျမန္ျခင္းကား ေရွ႕ဘဝမ်ားစြာ၌ အထံု ပါလာျခင္းေၾကာင္တည္း)
ထိုသို႔ ဈာန္ဝင္စားေနစဥ္ အထိန္းေတာ္မ်ား ျပန္လာ၍ တင္ပလႅင္ေခြကာ ျငိမ္းသက္စြာ ထိုင္ေနပံုကို တအံ့တဩ ျမင္ၾကရသျဖင္႔ ခမည္ေတာ္ထံ အျမန္းသြား၍ သံေတာ္ဦးတင္ ၾကေလသည္၊ ခမည္ေတာ္လိုက္လာ၍ ဆင္တုေတာ္ကေလသဖြယ္ ထက္ဝယ္ဖြဲ႕ေခြ ထိုင္ေနပံုကို ျမင္ရသျဖင္႔ လက္အုပ္ခ်ီကာ ရွိခိုးမိရွာေလသည္။ ဤရွိခိုးျခင္းကား ကေလးဘဝ၌ ငါးႀကိမ္ေျမာက္ရွိခိုးျခင္းတည္း၊ ထိုရ ျပီးေသာဈာန္လည္း ေနာက္ထပ္ မၾကိဳးစားသျဖင္႔ မၾကာမီ ကြယ္ေပ်ာက္သြားေလသည္။)
(ဆက္ပါဦးမည္)
(ဆက္ပါဦးမည္)
