ကုသိုလ္လည္းရ ၀မ္းလည္း၀

သက္ရွိသတၱ၀ါေတြ အားလံုး အာဟာရႏွင့္ မကင္းၾကပါဘူး၊ ဥတုနဲ႔ ေဘာဇဥ္အာဟာရေၾကာင့္ လူေတြရဲ့ အသက္ရွည္မႈ တိုမႈေတြ ျဖစ္တယ္လို႔ အ႒ကထာဆရာမ်ား မိန္႔ေတာ္မူၾကပါတယ္။ လူေတြမွာေတာ့ အာဟာရအတြက္ အစာစားေသာက္ၾကပါတယ္၊ ေန႔စဥ္ ၂ထပ္ကေတာ့ ပံုမွန္စားသံုးၾကမွာပါ၊ ဒီထက္ပိုခ်င္ပိုပါလိမ့္မယ္.။



ဒါေပမယ့္ ၀မ္း၀႐ံုစားသူရွိသလို ကုသုိလ္လည္းရ ၀မ္းလည္း၀ေအာင္ စားသံုးသူေတြလည္း နည္းမွာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒီမွာေတာ့ ကုသိုလ္လည္းရ ၀မ္းလည္း၀တဲ့ စားနည္းေလးကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

စားနည္းက (၄)နည္းေတာင္ရွိတာ။
(၁) စြန္႔ၾကဲေပးကမ္း လွဴဒါန္းတဲ့ ဒါနနဲ႔စားတဲ့နည္း။
(၂) ထိန္းသိမ္မႈ ေစာင့္ေရွာက္မႈဆိုတဲ့ သီလနဲ႔စားတဲ့နည္း။
(၃) သမထဘာ၀နာနဲ႔စားနည္း။
(၄) ၀ိပႆနာဘာ၀နာနဲ႔စားနည္း။ အဲဒီ (၄)နည္းနဲ႔စားၾကမယ္ေလ။ ကဲထမင္း၀ိုင္းမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္ေတာ့။
အဲဒီ(၄)နည္းအျပင္ တျခားအပူနဲ႔စားတဲ့နည္းေတြလဲရွိေပမယ့္ အသာထားလိုက္ၾကစို႔ေနာ္။
ကဲ..ဒါနနဲ႔စားမယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္လိုစားမလဲ။

အနႏၲငါးအင္၊ ဦးထိပ္တင္၊ စားလွ်င္စားတတ္သူ။

မိမိစားမယ့္ စားဦးစားဖ်ားကို ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးကိုလွဴ တရားေတာ္ကိုပူေဇာ္ သံဃာေတာ္ေတြေလာင္းလွဴ၊ မိဘေတြကို ေကၽြးေမြး၊ ဆရာသမားေတြကို ေကၽြးေမြးၿပီး အနႏၲငါးပါးကို ဦးဦးဖ်ားဖ်ားတင္သၿပီးေတာ့ စားျခင္းကို ဒါနနဲ႔စားနည္းလို႔ ေခၚပါတယ္။ ဒါက ကိုယ့္ထက္အထက္တန္းက်သူေတြကို ပူေဇာ္ၿပီးေတာ့စားတဲ့နည္းေလးေပါ့။

ကိုယ့္စားဖက္ခ်င္း၊ ျဖန္႔ေ၀လွ်င္း၊ မယြင္းစားတတ္သူ။

ကိုယ့္ထက္ျမင့္ျမတ္သူေတြကို ပူေဇာ္ၿပီးေတာ့ စားတဲ့နည္းေလးၿပီးေတာ့ ကိုယ္နဲ႔တန္းတူသူကို ျဖန္႔ေ၀ၿပီးေတာ့ စားတဲ့နည္းေလးလည္းရွိေသးတယ္။ ကိုယ္နဲ႔တစ္၀ိုင္းတည္းအတူတူစားတဲ့သူအခ်င္းခ်င္း ကိုယ္စားမည့္ဟာ ႏွစ္ခုလံုးကိုယ္စားႏိုင္ေပမယ့္ တစ္ခုသူ႔ေပးလိုက္တယ္၊ အဲဒီလိုစသျဖင့္ ကိုယ့္စားဖက္အခ်င္းခ်င္း ထမင္းတစ္၀ိုင္းတည္းစားဖက္ အခ်င္းခ်င္း ျဖန္႔ေ၀ျခင္း ဒါနျဖစ္သြားတယ္။
ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္အိမ္နီးခ်င္း ရပ္နီးခ်င္း ကိုယ္ဟင္းေကာင္းေကာင္းေလးခ်က္ရင္ အိမ္နီးခ်င္းေ၀ငွေပးကမ္းၿပီး စားရင္ ကိုယ္နဲ႔တန္းတူ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ကို လွဴဒါန္းၿပီးေတာ့မွ စားရာေရာက္တယ္။

ဟိုတုန္းကဆို ေတာရပ္ရြာေတြမွာ ကိုယ့္အိမ္ကဟင္း ဟိုအိမ္ပို႔ ဟိုအိမ္ကလဲ သူ႔အိမ္ခ်က္တဲ့ဟင္း ျပန္ထည့္ေပးနဲ႔ ဒါနေတြ အျပန္အလွန္ျဖစ္ရံုမက ဟင္းေတြပါစံုေအာင္ စားၾကရတဲ့ဓေလ့ကေလးကို ျပန္လည္လြမ္းမိပါရဲ့။
ခုအခါမွာလဲ ထမင္း၀ိုင္းထိုင္ၿပီဆိုရင္ ကိုယ္အရင္မစားေသးဘဲ ေဘးကပုဂၢိဳလ္ရဲ့ ပန္းကန္ထဲထည့္လိုက္ေသးတယ္ သူစားမယ့္အရာ၀တၳဳကို ေဘးကပုဂၢိဳလ္ကို ေ၀လိုက္ေသးတယ္။ အဲဒီ ျမန္မာယဥ္ေက်းမႈအက်င့္ေကာင္းေလးေတြရွိေနေသးလို႔ ၀မ္းသာဂုဏ္ယူစရာပါပဲ။ ျမင္ရသူစိတ္ကိုလဲ ၾကည္ႏူးရႊင္ျပေစတယ္။

ေခြးေၾကာင္ၾကက္ငွက္၊ ပိုးပရြက္၊ ျဖန္႔ပက္စားတတ္သူ။
အခု ကိုယ့္ထက္ေအာက္တန္းက်တဲ့ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္လွဴၿပီး စားတဲ့နည္းေလးဆက္ၾကဆိုရဲ့။ ထမင္းပန္းကန္ ဟင္းပန္းကန္ေတြေဆးတဲ့အခါ ထမင္းက်န္ဟင္းက်န္ေလးေတြ အရိုးအရင္းေလးေတြ ေခြး ေၾကာင္ ၾကက္ ငွက္ကေလးေတြ ေကၽြးမယ္ဆိုရင္ ဒါနျဖစ္တာပါပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆို ကိုယ္စားတဲ့ထမင္းကို အကုန္မစားပဲ က်ီးစာၾကက္စာဆိုပီး ခ်န္ထားတတ္ၾကတယ္။

ပိုးမ်ိဳးရွစ္ဆယ္၊ စားေစရြယ္၊ ျမင့္ၾကြယ္စားတတ္သူ။

စားလိုက္တဲ့အစားအစာေတြဟာ ငါးစုစုၿပီး တစ္စုက ပိုးစာျဖစ္သြားတယ္၊ တစ္စုက ၀မ္းမီးေလာင္သြားတယ္၊ တစ္စုက က်င္ႀကီး၊ တစ္စုက က်င္ငယ္၊ တစ္စုက အေသြးအသား (အား)ေတြျဖစ္သြားတယ္တဲ့။
အဲဒီအထဲမွာ ကိုယ္စားလိုက္တဲ့အစာကို ပိုးမ်ိဳးရွစ္ဆယ္ေတြကို အလွဴခံပုဂၢိဳလ္အေနနဲ႔ စိတ္ညြတ္ၿပီးေတာ့ ေကၽြးလိုက္ လွဴလိုက္ပါ။ သူတို႔က ကိုယ္မလွဴလဲ စားၾကမွာေနာ္။ လွဴၿပီး စားလိုက္ေတာ့ ဒါနကုသိုလ္မျဖစ္ဘူးလားဗ်ာ..။
အဲဒါေတြအားလံုးဟာ ဒါနနဲ႔စားတဲ့နည္းေတြပါပဲ။ ဒါနနဲ႔စားတတ္ၾကၿပီေနာ္။

ကဲသီလနဲ႔စားနည္းဆက္ၾကစို႔..

ဓမၼက်င့္မႈ ၊ ေမွ်ာ္ေထာက္႐ွဳ၊ စားမႈစားတတ္သူ။

သီလနဲ႔စားနည္းက် ဘယ္လိုစားရမလဲဆိုေတာ့ ဒီအစာအာဟာရေတြကို တရားက်င့္ႏိုင္ေအာင္စားပါတယ္၊ ဗုဒၶေ၀ယ်ာ၀စၥ၊ ဓမၼေ၀ယ်ာ၀စၥ၊ သံဃာေ၀ယ်ာ၀စၥ စတဲ့ ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြကို ျပဳက်င့္ႏိုင္ေအာင္ စားပါတယ္..လို႔၊ အဲဒီလိုေလး စိတ္ကေနညြတ္ၿပီးစားရင္ သီလနဲ႔စားတာတဲ့။ သံဃာေတာ္ေတြမွာ ပစၥေ၀ကၡဏာဆင္ျခင္စားရင္ သီလနဲ႔စားနည္းလို႔ ဆိုပါတယ္။

ေနာက္ ဘာ၀နာနဲ႔စားနည္းေလး..

ေမတၱာပြားကာ၊ ဆင္ျခင္ကာ၊ စားကာ စားတတ္သူ။

ေမတၱာဘာ၀နာနဲ႔စား၊ အာဟာေရပဋိကူလသညာနဲ႔စားရင္ သမထဘာ၀နာနဲ႔စားတာပါ။
ဒီထမင္းကိုခ်က္သူေတြ၊ ဒီဆန္ေတြျဖစ္ေအာင္ စိုက္ပ်ိဳးၾကတဲ့ ေတာင္သူလယ္သမားေတြ၊ မိမိေရွ႕မွာရွိတဲ့ ဟင္းသီးဟင္းရြက္စတာေတြကို ေရာင္းခ်တဲ့သူေတြ၊ ဆြတ္ခူးၾကတဲ့သူေတြ၊ သယ္ပိုးၾကတဲ့သူေတြ၊ စိုက္ပ်ိဳးၾကတဲ့သူေတြ အာရံုျပဳၿပီးေတာ့ က်န္းမာၾကပါေစ…ခ်မ္းသာၾကပါေစ…စသျဖင့္ ေမတၱာျဖန္႔ၿပီးေတာ့ စားရင္ သမထဘာ၀နာနဲ႔စားတာပါ။
အာဟာေရပဋိကူလသညာနဲ႔ အာဟာရအေပၚမွာ ရြံစရာလို႔ျမင္ၿပီး ရွဳၿပီးေတာ့စားပါတဲ့။ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ကေတာ့
စားေတာ့လူလယ္၊ စြန္႔ေတာ့ကြယ္၊ ရြံဖြယ္အာဟာရ။
စားေတာ့ ၿပံဳးၿပံဳး၊ စြန္႔ေတာ့ပုန္း၊ လံုးလံုးအာဟာရရြံဖြယ္ပ။

စားေတာ့လူလယ္မွာစားတယ္၊ ဒီအစာေတြေၾကာင့္ျဖစ္လာတဲ့အညစ္အေၾကးေတြစြန္႔ေတာ့ လူမျမင္ကြယ္ရာမွာစြန္႔ရတယ္၊ ေၾသာ္ ရြံစရာအာဟာရပါလား…။
စားေတာ့လူေတြေရွ႕ ၿပံဳးၿပံဳးၿပီးစားလိုက္ၾကေပမယ့္ မစင္စြန္႔ၾကမယ္ဆို လူမျမင္ေအာင္ ပုန္းၿပီး စြန္႔ၾကရတယ္. ေၾသာ္ ရြံစရာအဟာရပါလား…လို႔ ဆင္ျခင္စားရင္ အာဟာေရပဋိကူလသညာ သမထဘာ၀နာနဲ႔ စားနည္းပါတ့ဲ။ အက်ယ္ကေတာ့ ၀ိသုဒၶိမဂ္မွာ ၾကည့္ပါေတာ့ေနာ္။

ေနာက္၀ိပႆနာနဲ႔စားၾကရေအာင္

စားသံုးမူရာ၊ ရွဳမွတ္ကာ၊ စားတာစားတတ္သူ။

စားသံုးတဲ့အမူအရာေလးကို ရွဳၿပီးစားလိုက္ပါ။ ဉာဏ္ေလးဦးစီးၿပီး သတိကပ္ၿပီးေတာ့စား၊ ဒီေတာ့ ထမင္းစားတယ္ဆိုရင္ လက္ကထမင္းခြက္ကိုကိုင္ျခင္း၊ ဆြဲျခင္း၊ ထိျခင္း၊ ဇြန္းနဲ႔ဟင္းကို ႏိႈက္ျခင္းစတဲ့အမူအရာေလးေတြေပၚေနတာဟာ ရုပ္နာမ္ႏွစ္ပါးရဲ့ အမူအရာေတြပါပဲ။
အဲဒီအမူအရာကို အမူအရာအတိုင္းမိသြားေအာင္ စားေနတဲ့အခိုက္ စားရင္စားတယ္ လို႔ရင္လည္းရွဳ၊ သို႔မဟုတ္ စားတဲ့အခိုက္ရုပ္နာမ္ ျဖစ္ပ်က္လို႔ရင္လည္းရွဳ၊ သို႔မဟုတ္ စားသိပ်က္၊ စားသိပ်က္လို႔ရင္လည္းရွဳပါ။ အဲဒီလိုရွဳၿပီး စားရင္ ၀ိပႆနာနဲ႔စားတာပါပဲ။
ကဲစားနည္း(၄)နည္းလံုး အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေတာ့ ၿပီးသြားပါၿပီေနာ္။ အခုပဲ ဒီထမင္း၀ုိင္းေလးမွာ ဒီနည္းေလးေတြနဲ႔စတင္စားၾကရေအာင္လားဗ်ာ။

မွတ္ခ်က္။ ။ အရွင္ကု႑ာဘိ၀ံသ၏ အစားတတ္လွ်င္နိဗၺာန္၀င္တရားေတာ္ မွ ေကာက္ႏုတ္တင္ျပေ၀ငွပါသည္။

အားလံုးရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။