ဖႏၵနံ စပလံ စိတၱံ၊ ဒူရကၡံ ဒုႏၷိ၀ါရယံ။ ဥဇံု ကေရာတိ ေမဓာ၀ီ၊ ဥသုကာေရာ၀ ေတဇနံ။
၀ါရိေဇာ၀ ထေလ ခိေတၱာ၊ ၾသကေမာကတဥဗၻေတာ။ ပရိဖႏၵတိဒံ စိတၱံ၊ မာရေဓယ်ံ ပဟာတေ၀။
ဤစိတ္သည္၊ တဖ်က္ဖ်က္တုန္၊ တဆတ္ဆတ္ခုန္တတ္၏၊ လ်ွပ္ေပၚေလာ္လီတတ္၏၊ ေစာင္႔ေရွာက္ဖို႔ရာလည္း ခဲယဥ္း၏၊ မသြားသင္႔ေသာအာရံုဆီ မသြားေအာင္ တားၿမစ္ဖို႔ရာလည္းခဲယဥ္း၏၊ ၿမားလုပ္သမားသည္၊ ၿမားကိုေၿဖာင္႔ေအာင္ၿပဳသကဲသို႔ ၊ အသိအလိမၼာ၊ ပညာရိွေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ဤစိတ္ကို ေၿဖာင္႔ေအာင္ၿပဳရာ၏။
စိတ္ဟာ တုန္တတ္လွဳပ္တတ္တယ္။ ကိေလသာနဲ႔တုန္တယ္၊ ေလာဘနဲ႔လည္းတုန္တယ္၊ ေဒါသနဲ႔လည္း တုန္တယ္၊ ေမာဟနဲ႔လည္း လွဳပ္တယ္၊ မာနနဲ႔လည္း လွဳပ္တယ္။ လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီတတ္၏။ တစ္အာရံုတည္းမွာ မေနပဲနဲ႔၊ အာရံုအမ်ိဳးမ်ိဳး (ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ) သူေလ်ွာက္သြားေနခ်င္တယ္တဲ႔။ အဲဒီလို မသြားေအာင္ ေစာင္႔ေရွာက္ဖို႔လည္း ဒီစိတ္ခဲယဥ္းတယ္။ ကဲ…ဒီေလာက္ေတာင္လား၊ ဒီစိတ္မသြားနဲ႔ဆိုၿပီး သံၾကိဳးနဲ႔ ဖမ္းခ်ည္ထားလိုက္။ ရလား။ မရဘူး။ အဲဒီေလာက္ဆုိးတဲ႔ စိတ္ပင္ၿဖစ္ၿငားေသာ္လည္းပဲ ၿမားလုပ္တဲ႔လူဟာ ေကာက္ေနတဲ႔ ၿမားကို တၿဖည္းၿဖည္းမီးကင္ၿပီးေတာ႔ ေၿဖာင္႔ယူတဲ႔အခါမွာ ေၿဖာင္႔သြားသလို အဲဒီကိေလသာ အညစ္အေၾကး ေတြနဲ႔ ေကာက္ေနတဲ႔ ဒီစိတ္ကို တၿဖည္းၿဖည္း ပညာရိွဟာ ေၿဖာင္႔လုိ႔ရတယ္၊ ေၿဖာင္႔ပါ။
ေရထဲမွာေနတဲ႔ငါးကိုထုတ္ၿပီး ကုန္းေပၚတင္လုိက္တဲ႔အခါက်ေတာ႔ မေနတတ္၊ မထိုင္တတ္နဲ႔ တဖ်က္ဖ်က္တုန္၊ တဆတ္ဆတ္ခုန္ ေရထဲၿပန္ဖို႔ကိုပဲ ခုန္ကာ၊ ခုန္ကာ ၾကိဳးစားသလိုပဲတဲ႔၊ ကာမဂုဏ္အာရံုေတြနဲ႔သာ ေပ်ာ္ပါးေနတဲ႔ အဲဒီစိတ္ကို ကာမဂုဏ္အာရံုထဲက ထုတ္ဆယ္ၿပီးေတာ႔ ရုပ္အာရံု၊ နာမ္အာရံုေခၚတဲ႔ ကမၼ႒ာန္းအာရံုေပၚ ပစ္တင္ထားၿပီဆိုရင္ ဒီစိတ္လည္းပဲမေနႏိုင္ဘူး။ ဘယ္ပဲၿပန္မလဲဆိုေတာ႔ အိမ္ပဲၿပန္မယ္တဲ႔။ အိမ္ၿပန္ေတာ႔ ကာမဂုဏ္အာရံု ေတြ႔တာေပါ႔။ အဲဒီကာမဂုဏ္အာရံုဆီကုိၿပန္ဖို႔ကိုပဲ ဒီစိတ္က ၾကိဳးစားၿပီးေတာ႔ တုန္ေန၊ ခုန္ေနေတာ႔တာပဲ။
ဘယ့္ႏွယ္႔ပါလဲ။ ငါ႔စိတ္ကေတြးေနပါေပါ႔ပဲဆိုၿပီး ၿပန္မဆြဲလိုက္နဲ႔၊ ၿပန္ဆြဲရင္ ေမာမယ္၊ ၿပန္ဆြဲရင္ စိတ္ကၿပန္ထြက္တယ္။ ထြက္တဲ႔စိတ္ကို ၿပန္မဆြဲဘဲနဲ႔ သူ႔ကို ၿဖစ္ေနတဲ႔အတိုင္း ေနာက္က လုိက္ေစာင္႔ၾကည္႔။ ၿဖစ္တဲ႔အတုိင္း ေစာင္႔ၾကည္႔တဲ႔အခါမ်ားလာေတာ႔ တၿဖည္းတၿဖည္း ေနာက္က်ေတာ႔ ဒီစိတ္ဟာ အသြားအလာအထြက္နည္းလာၿပီး တည္ၿငိမ္လာလိမ္႔မယ္။ အဲဒီလိုတည္ၿငိမ္လာတဲ႔အခါက်ေတာ႔ ေနာက္ဆံုး ၀ိပႆနာဉာဏ္ရင္႔တဲ႔အခ်ိန္ေရာက္ၿပီဆိုေတာ႔ စိတ္ကိုတြန္းလႊတ္တာေတာင္ ကိေလာသာအာရံုဆီ မသြားေတာ႔ဘူး။ အဲဒါႏိုင္သြားတာလား၊ ရံွုးေနတာလား။ ႏိုင္သြားတာေနာ္။ ဘာလုိ႔ႏိုင္သြားတာတုန္းဆို ရွုလို႔ေပါ႔။ အဲဒီႏိုင္တဲ႔နည္းေတြကို ၿမတ္စြာဘုရားကေပးထားပါရက္နဲ႔ ဒီႏိုင္တဲ႔ နည္းေတြကို မသံုးပဲနဲ႔ စိတ္ရဲ ႔အညွင္းဆဲ၊ အႏွိပ္စက္ခံေနမယ္ဆိုရင္ လူမိုက္လား၊ လူလိမၼာလား။ လူမိုက္ေပါ႔။ အညွင္းဆဲ၊ အႏိွပ္စက္ခံမလား၊ သူ႔ကိုႏိုင္ေအာင္ခ်ဳပ္မလား။ ခ်ဳပ္မယ္ေပါ႔။
“ေရ၌ေပ်ာ္ပါး ေရေနငါး၊ ဆယ္ထားကုန္းတြင္ တင္ေလလွ်င္
မတည္မရပ္၊ မေနတတ္၊ ဆတ္ဆတ္တုန္ကာ ခုန္သည္႔သြင္
ကာမဂုဏ္ေပ်ာ္ပါး၊ စိတ္မိုက္အား တရားအလုပ္ခြင္ တင္ေလလ်ွင္
မတည္မရပ္၊ မေနတတ္၊ ဆတ္ဆတ္တုန္ကာ ခုန္ၿမဲပင္
ကာမဂုဏ္ထံ၊ ၿပန္ဖို႔ရန္ ရုန္းကန္တတ္ၿမဲ အမွန္ပင္
ေစာင္႔ေရွာက္ရန္ခက္၊ တားရန္ခက္၊ ထိန္းခက္ လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီခ်င္
ယင္းသည္႔စိတ္အား လႊတ္၍ထား မ်ားၿပားဒုကၡ မုခ်ပင္
ေရျမားသစ္ကို လိုသလို ပံုကိုရေအာင္ ၿပဳသည္႔အသြင္
စိတ္ရိုင္းအစဥ္ ယဥ္ေအာင္ပင္ သြန္သင္ဆံုးမ ရၿမဲပင္
ယင္းသို႔သိၿမင္ ပညာရွင္ စိတ္ဆင္ယဥ္ဖုိ႔ ထိန္းၿမဲပင္
ဘာ၀နာခြင္ စိတ္ကိုတင္ အစဥ္ရွုပြား ဆံုးမလွ်င္
ကိေလကင္းပ ယဥ္ေက်းရ မုခ်ခ်မ္းသာရၿမဲပင္။”
အဲဒီၿမတ္စြာဘုရားရဲ ႔ ေဒသနာေတာ္ေတြ ေထာက္ထားၿပီးေတာ႔ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြနဲ႔ ညစ္မည္းၿပီးေတာ႔ ရိုင္းစိုင္းေနတဲ႔စိတ္ကို ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြ ကင္းႏိုင္သေလာက္ကင္းၿပီးေတာ႔ ၊ ၿဖဴစင္တဲ႔စိတ္ ၿဖစ္သည္ထက္ ၿဖစ္လာၿပီး၊ ယဥ္ေက်းလာေအာင္ ဆံုးမဖို႔ရာ နည္းလမ္းဟာၿဖင္႔ ရွင္ေတာ္ၿမတ္ဘုရားမိန္႔ၾကားထားတဲ႔ ဒီသတိပ႒ာန္နည္းလမ္းပဲလို႔ နားလည္ၿပီးေတာ႔ စိတ္ၿဖစ္သမွ်၊ ရုပ္ၿဖစ္သမ်ွကို မလစ္ရ၊ မလပ္ရေအာင္ ၿဖစ္တိုင္း၊ ၿဖစ္တိုင္း၊ စကၠန္႔တိုင္း၊ မိနစ္တိုင္း ရွုမွတ္ပြားမ်ား ၾကိဳးစာအားထုတ္ၾကၿခင္းအားၿဖင္႔ ရိုင္းစိုင္းေနတဲ႔ စိတ္အစဥ္မွ ကိေလသာအရိုင္းအစိုင္းေတြ စင္ၾကယ္သြားၿပီးေတာ႔ ၿဖဴစင္တဲ႔ စိတ္အယဥ္နဲ႔ နိဗၺာန္တိုင္ေအာင္ ခ်မ္းသာေဆာင္ႏိုင္တဲ႔ ပုဂၢိဳလ္မ်ားၿဖစ္ၾကပါေစ။
ဒီေနရာကေန ကူးယူပူေဇာ္ပါသည္
