ဘုရားအစရွိတဲ့ ပညာဉာဏ္ႀကီးက်ယ္သူေတြတာေရာက္ႏိုင္ၿပီး တျခားသူေတြ ျဖစ္ေပၚေစရန္ ခဲယဥ္းလွတဲ့ အရဟတၱဖုိလ္ကို သင့္လို လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းပညာသာရွိတဲ့ မိန္းမသားက ရဖို႔ရန္ ေမွ်ာ္လင့္ေနေသးတယ္….။
ဒီစကားကို မာရ္နတ္က ေသာမာေထရီမကို သမာဓိပ်က္ေအာင္ ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔သြားေအာင္ ေျပာခဲ့တဲ့စကားပါ။ တစ္နည္းေျပာရင္ ထမင္းဟင္းခ်က္ ရက္ကန္းရက္တဲ့ ပညာေလးနဲ႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး၊ မလုပ္ခ်င္စမ္းပါႏွင့္ ဆိုတဲ့သေဘာနဲ႔ ေျပာင္ေလွာင္တဲ့စကားေပါ့။
ဒီေနရာမွာ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းပညာဆိုတာေလးေျပာပါရေစ။ မိန္းကေလးမ်ားဟာ ထမင္းခ်က္တဲ့အခါ ေယာက္မနဲ႔ ခ်က္ေနတဲ့ဆန္ကို ခူးၿပီး ထမင္းႏွပ္မႏွပ္ကို လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းေလးနဲ႔ ႏွိပ္စမ္းၿပီး က်က္၊ မက်က္ကို သိၾကပါတယ္။ ေနာက္ ဗိုင္းငင္တဲ့အခါ မွာလည္း လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ပဲ ခ်ည္ကို ငင္ၾကရပါတယ္။ အဲဒါကိုပဲ မာရန္နတ္က လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းပညာ (ဒြဂၤုလပညာ)လို႔ သံုးႏႈန္းသြားတာပါ။ ထမင္းႏွပ္မႏွပ္သိတဲ့ပညာ၊ ဗိုင္းငင္တဲ့ပညာလို႔ဆိုလိုတာေပါ့။ အဓိပၸယ္ကေတာ့ နည္းပါးတဲ့ပညာလို႔ ဆိုလိုတာပါ။
ဒီေတာ့ ေသာမာေထရီက မာရ္နတ္ကို ဒီလို ျပန္ၿပီး ၿခိမ္းေျခာက္လိုက္ပါတယ္။
စိတ္ကို ေကာင္းေကာင္းထားအပ္လေသာ္ ဖလသမာပတၱိဉာဏ္ ျဖစ္ေပၚလေသာ္ သစၥာေလးပါးတရားကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိျမင္ေသာသူအား မိန္းမျဖစ္၍ေကာ ဘာခ်ိဳ႕တဲ့ပါေသးသနည္း(ဘာထူးေသးလို႔တုန္း)။ (မိန္းမအျဖစ္သည္ ပဓာနမဟုတ္ပါ-ဟုဆိုလိုသည္။)
ငါဟာ ေယာက်္ားျဖစ္တယ္၊ ငါဟာ မိန္းမျဖစ္တယ္၊ ငါဟာ ေယာက်္ားမဟုတ္မိန္းမမဟုတ္(နပုန္း)ျဖစ္တယ္လို႔ တဏွာမာနဒိ႒ိေတြနဲ႔ စြဲလန္းေနသူကိုသာ အရဟတၱဖိုလ္ကို မရႏိုင္ မေရာက္နတ္ဘူးလို႔ မာရ္နတ္က ေျပာလို႔ရႏိုင္ပါတယ္။---တဲ့
အဲသလိုလဲ ေျပာလိုက္ေရာ ့မာရ္နတ္ႀကီး အဲဒီေနရာကေနထြက္ေျပးသြားရပါသတဲ့။
ေသာမာေထရီရဲ့ သာသနာ့ေဘာင္၀င္လာပံုေလးကိုလည္း အနည္းငယ္ေျပာလိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္။
အရွင္မဟာ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည့္ရွင္ ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္းဒကာႀကီး ဗိမၺိသာမင္းႀကီးရဲ့ ပုေရာဟိတ္တစ္ဦးရဲ့ သမီးပါ။
ေသာမသူတို႔သမီး အရြယ္ေရာက္လူလားေျမာက္တဲ့အခါ ရာဇၿဂိဳဟ္ၿမိဳ႕တြင္းက လမ္းမႀကီးမွာ နာဠာဂီရိဆင္ၾကမ္းႀကီးကို ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕ေအာင္ ေခ်ခၽြတ္ဆံုးမေတာ္မူတဲ့ ဘုရားရွင္ကို ဖူးျမင္ရၿပီး ရတနာသံုးပါးကို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္တတ္တဲ့ ဥပါသိကာမတစ္ဦး ျဖစ္လာပါတယ္။
အရြယ္ရယ္ အေတြ႕အႀကံဳရယ္ေၾကာင့္ ေျပာရမလား၊ ပါရမီးဓာတ္ခံႏုိးဆြေလသလား မေျပာတတ္ပါ။ လူ႔ေဘာင္မွာ ေနထိုင္ရတာကို မေပ်ာ္ေမြ႔ဘဲ သံေ၀ဂစိတ္ေတြနဲ႔ ၿငီးေငြ႕ၿပီး တစ္ေန႔ေတာ့ လူေဘာင္ကို ခြါေရွာင္ကာ ဘိကၡဳနီရဟန္းေဘာင္ ခို၀င္လိုက္ပါတယ္။
ဘိကၡဳနီျဖစ္ၿပီး ၀ိပႆနာတရားႀကိဳးစားလိုက္ေတာ့ မၾကာမီမွာပဲ ပဋိသမၻိဒါဉာဏ္ေလးပါးနဲ႔ အရဟတၱဖိုလ္ ဆိုက္ေရာက္ပါေတာ့တယ္။
ရဟႏၲာျဖစ္ၿပီးတဲ့ ေသာမာေထရီဟာ သာ၀တၳိၿမိဳ႕ေတာ္မွာ ေနထိုင္ပါတယ္။ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ေန႔သန္႔စဥ္ဖို႔ အႏၶ၀န္ေတာထဲ ၀င္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မာရ္နတ္သားရဲ့ အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့စကားေတြနဲ႔ ကိုယ္ထင္မျပဘဲ ေကာင္းကင္ကေန ေျပာဆိုု ေႏွာက္ယွက္မႈကို ခံခဲ့ရတာပါ။
ဒီ၀တၳဳေလးကို ဖတ္လိုက္ရေတာ့ မာရ္နတ္ဟာ လူ႔အေၾကာင္း ေတာ္ေတာ္ကို ေလ့လာထားတာပဲ၊ မိန္းကေလးေတြ ထမင္းဟင္းခ်က္တာ ယက္ကန္းယက္တာကအစေပါ့။ မာနတ္ရဲ့ အသံုးအႏႈန္းကလဲ ကဗ်ာဆန္ဆန္ပဲ…လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းပညာတဲ့။ ပညာနည္းတယ္လို႔ ဆိုလိုတာ။ လူ႔အေၾကာင္းသိမွလည္း လူကိုဘယ္လိုဆြဲေဆာင္ရမယ္ဆိုတာ နည္းလမ္းရမွာမဟုတ္လား။ မာရ္နတ္က ေကာင္းတဲ့ဘက္ကို ဆြဲေဆာင္မွာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး သူ႔စိတ္က အင္မတန္ညစ္ပတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ သူဟာ အမ်ားက ပါပိမ=အယုတ္တမာေကာင္ လို႔ သမုတ္ျခင္းကို ခံေနရသူပါ။
ဒီေနရာမွာ ဗုဒၶရဲ့တရားေတာ္တစ္ခု မွတ္မွတ္ရရေတြးမိတာေလးက…
ေဒါသထြက္ေနသူကို သည္းခံၾကင္နာ ေမတၱာပို႔လ်က္ ကိုယ္က အျမက္မထြက္ဘဲ ေအးျမၾကည္သာ ေအာင္ႏိုင္ရာ၏။
စိတ္ထားမျဖဴ မေကာင္းသူကို၊ စိတ္ထားစင္ျဖဴ မူရာမေျပာင္း ကိုယ္ကေကာင္းသျဖင့္ ေအာင္ႏိုင္ရာ၏။
မေပးကမ္းလို သ၀န္တိုသူကို၊ ကိုယ့္ပစၥည္းကို ေပးစြန္႔ေသာအားျဖင့္ ေအာင္ႏိုင္ရာ၏။
မမွန္စကား မုသားေျပာသူကို၊ မွန္ကန္စကားေျပာၾကားေသာအားျဖင့္ ေအာင္ႏိုင္ရာ၏။…တဲ့။
တဖက္သားကို ကိုယ့္ဘက္ပါေအာင္စည္း႐ံုးဖို႔ အႏိုင္ယူဖို႔ ဗုဒၶရဲ့ ေကာင္းမြန္တဲ့ လမ္းညႊန္ေလးပါ..။ အိုးရြဲ႕ကို စေလာင္းရြဲ႕နဲ႔ ဖံုးမွ အဆင္ေျပမယ္ဆိုတာမ်ိဳးကို ဒီေနရာမွာ မသံုးမိဖို႔လဲ သတိထားရပါဦးမယ္ေနာ္…။ ကိုယ့္စေလာင္းအေကာင္းကို ရြဲ႕ေအာင္မလုပ္ဘဲ သူ႔အိုးကို တည့္ေအာင္စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ရင္ ပိုမေကာင္းဘူးလားဆိုတာ စဥ္းစားၾကရဦးမယ္ေလ…။ သူရြဲ႕တိုင္း ကိုယ္ရြဲ႕ရမွာလား…?။
ေသာမာေထရီရဲ့ အေၾကာင္းဖတ္ၿပီး မိန္းမေယာက်္ား ခြဲျခားၿပီးဆက္ဆံေနၾကတဲ့ ေရွးအစဥ္အလာကို စဥ္းစားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ အရွင္မရဲ့ စကားထဲမွာ အရဟတၱဖိုလ္ရမႈမွာေတာ့ မိန္းမေယာက်္ား ဘာမွ မထူးျခားပါဘူး၊ မိန္းမေယာက္်ား ခြဲျခားၿပီး တဏွာမာနဒိ႒ိေတြနဲ႔ စြဲလမ္းေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ မာရ္နတ္ရဲ့ ေျပာခြင့္ရေနဦးမွာပဲ…တဲ့။
ဒါေၾကာင့္ ေယာက္်ားျဖစ္ေစ မိန္းမျဖစ္ေစ..ေကာင္းတဲ့စိတ္ထားရွိသူဟာ ေကာင္းမွာပါပဲ၊ ျမင့္ျမတ္တဲ့စိတ္ဓာတ္ရွိသူေတြဟာ ျမင့္ျမတ္မွာပါပဲ..အားလံုး တဏွာမာနဒိ႒ိစက္ကြင္းက လြတ္ကင္းဖို႔ ရရွိတဲ့ ေယာက္်ားဘ၀ မိန္းမဘ၀ေတြကို ၿငမ္းလိုအသံုးခ်တတ္ဖို႔ပဲလိုတယ္လို႔ ေတြးေတာ ခံစားမိပါတယ္။ စာရွဳသူေကာ ဘယ္လိုခံစားမိသလဲ…?
