“မင္းတို႔ စားလို႔ကုန္မယ့္ အစာေလာက္ပဲ မွာပါ”
“မင္းတို႔ေငြဟာ မင္းတို႔ပိုင္တာ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သယံဇတေတြဟာ လူအမ်ားနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ပစၥည္းျဖစ္တယ္။”
“ကမၻာႀကီးမွာ လူေတြအမ်ားႀကီးပဲ၊ သယံဇာတေတြ ရွားပါးျပတ္လတ္ ဒုကၡေရာက္ေနၾကတယ္။ မင္းတို႔ဟာ ဒီသယံဇာတေတြကို ျဖဳန္းတီးေနစရာ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္မွ လုပ္စရာ မဟုတ္ဘူး။”
ဒီစကားေတြက ဂ်ာမနီႏိုင္ငံက စားေသာက္ဆိုင္ႀကီးတစ္ဆိုင္က လူမႈထိန္းသိမ္းအဖြဲ႔မွ အရာရွိတစ္ေယာက္က မွာၿပီး အစားအစာေတြကို ကုန္ေအာင္မစားသြားၾကတဲ့ (အေမေရိကန္)ကလူတစ္စုကို ယူရိုႏွစ္ဆယ္ ဒဏ္ရိုက္ရင္း ေျပာခဲ့တဲ့ စကားပါ။
(၂၁-၁၁-၂၀၁၁) အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္မွာပါတဲ့ ကိုကိုေမာင္ (G.E.M) ရဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဖေဖႏွင့္ ႏြယ္ ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပါးေလးမွာ ဖတ္လိုက္မိတာကို ျပန္လည္ခံစားရင္း ေတြးေနမိပါတယ္။
“ေၾသာ္… သူတို႔ႏိုင္ငံကလူေတြရဲ့ စိတ္ဓာတ္က ျမင့္ျမတ္လိုက္ၾကတာ၊ ဘာလုပ္လုပ္ အမ်ားအတြက္ကို အဓိကထားၾကည့္ၾကတာ၊ ငါတို႔ႏိုင္ငံက လူအေတာ္မ်ားမ်ား ငါအပါအ၀င္ ကိုယ့္အတြက္ပဲၾကည့္ၾကတာ၊”
လူမ်ိဳးမတူသူအခ်င္းခ်င္း ၊ ဘာသာမတူသူအခ်င္းခ်င္း၊ အဆင့္အတန္းမတူသူအခ်င္းခ်င္း ၿပိဳင္လို႔ရတာေတြမွန္သမွ် ကိုယ့္မာန ကိုယ့္အတၱေလးေတြကိုယ္စီနဲ႔ ၿပိဳင္ဆိုင္ေနလိုက္ၾကတာ..၊ အမ်ားအတြက္ ၾကည့္ဖို႔ ေမ့ေနမိတယ္ေလ..။
အ၀တ္အထည္ေတြ တစ္ေန႔တစ္မ်ိဳးမရိုးႏိုင္ေအာင္ ထည္လဲ၀တ္ၾကပါတယ္၊ အဲဒါေတြဟာ သယံဇာတ အမ်ားပိုင္ပစၥည္းေတြလို႔ စိတ္ကူးေတာင္ မစိတ္ကူးဖူးဘူး။
ငါရွိလို႔ ငါ၀တ္တာ ဘယ္သူ႔ ဂရုစိုက္ရမလဲ-ဒါပဲ ေခါင္းထဲမွာရွိခဲ့တယ္။
စားေသာက္ဆိုင္မွာ အစားအစာမ်ား မွာရင္ေကာ ထို႔အတူပါပဲ။
ေတြးေတာရင္း ရင္ထဲမွာ ျပည့္သိပ္ၾကပ္လာတယ္….ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရွက္လည္းရွက္မိပါရဲ့။
အဲဒီျပည့္သိပ္ၾကပ္ေနတာေလးေတြကို ပို႔စ္အျဖစ္အံခ်လိုက္တာပါဗ်ာ၊ အားလံုးနာလည္ေပးၾကပါ။
တစ္ခုေတာ့ ေမးခ်င္ေသးတယ္ မင္း….၀တ္ထားတဲ့ အ၀တ္ဟာ မင္း…ေငြရွိလို႔၀တ္တယ္လို႔
ခံယူသလား…………သို႔မဟုတ္ အမ်ားပိုင္ သယံဇာတေတြလို႔ ခံယူသလား……… မင္းစားတဲ့ အစားအစာေတြေကာ…………
မင္း………….ေကာ…..
