အဲဒီအခါ ေ႐ႊႏိုင္ငံက ဘုရင္ႀကီးက “ဒီ႐ြာကေလးကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ႏိုင္သူက ယူစတမ္းလုပ္မွ ႐ံႈးသူလည္းသက္သာ၊ ႏိုင္သူလည္းအက်ဳိး႐ွိမယ္”လို႔ ေတြးမိၿပီး ေငြႏုိင္ငံက ဘုရင္ႀကီးထံ အေၾကာင္းၾကားသတဲ့။
ေငြႏိုင္ငံက ဘုရင္ႀကီးကလည္း အဲဒီအႀကံကို သေဘာတူလိုက္ၿပီး ပညာရွိခ်င္း ပညာၿပိဳင္ဖို႔ ရက္သတ္မွတ္ ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမွ ေငြႏိုင္ငံက ဘုရင္ႀကီးဟာ နန္းေတာ္ထဲမွာရွိတဲ့ ပညာရွိအမတ္ေတြကို ေခၚေစၿပီး “ဘယ္သူဟာ ေ႐ႊႏိုင္ငံက ပညာရွိအမတ္နဲ႔ ပညာၿပိဳင္မလဲ၊ ၿပိဳင္ရဲသူ ေ႐ွ႕ေတာ္ေမွာက္ထြက္ခဲ့စမ္း”လို႔ အမိန္႔ရွိေတာ္မူတယ္။
ဒါေပမယ့္ တစ္စံုတစ္ေယာက္မွ် ထြက္ေပၚမလာဘူးတဲ့။ “ဒီကျဖင့္ ပညာၿပိဳင္ဖို႔ ရက္ေတာင္ သတ္မွတ္ေပးၿပီးၿပီ၊ ၿပိဳင္ရဲသူမရွိရင္ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ၾကမလဲ”လို႔ ဘုရင္မင္းႀကီးက ထပ္ၿပီးအမိန္႔ရွိမွ “အရွင္မင္းႀကီးဘုရား … ေ႐ႊႏိုင္ငံက ပညာရွိအမတ္နဲ႔ ပညာၿပိဳင္ရဲသူရွိလွ်င္ အခြန္ေတာ္ေငြ တစ္သိန္းထြက္ေသာ ႐ြာႀကီးကို ႐ြာစားအျဖစ္ ဆုေတာ္ လဘ္ေတာ္ေပးမယ္လို႔ ႏိုင္ငံတစ္၀န္း ေၾကာ္ျငာေမာင္းခတ္ရင္ ၿပိဳင္ရဲသူ ေပၚလာပါလိမ့္မယ္ဘုရား”လို႔ နန္းတြင္းအမတ္ႀကီးေတြက သံေတာ္ဦး တင္ၾကသတဲ့။
အဲဒါနဲ႔ ေငြႏိုင္ငံဘုရင္ႀကီးဟာ အမတ္ႀကီးေတြေပးတဲ့ အႀကံအတိုင္း ႏိုင္ငံတစ္၀န္း ေၾကာ္ျငာ ေမာင္းခတ္ ခိုင္းတဲ့အခါ ႐ြာတစ္႐ြာရဲ႕ ထန္းေတာထဲမွာ ေမာင္နီဆိုသူကလည္း ထန္းရည္မူးၿပီး လဲေနသတဲ့။ သူက ေမာင္းခတ္သံ ၾကားရတာနဲ႔ “ဟယ္ ဒီအသံကေတာ့ တကယ္ဟန္သကြယ့္၊ ငနီအရက္သမားကို အထက္ သိၾကားမကိန္း ဆိုက္တာပဲ”လို႔ ႀကိမ္း၀ါးၿပီး ေမာင္းခတ္တဲ့ သူကို ေခၚကာ “ေဟ့ ေမာင္းဆရာ၊ အေၾကာင္းရွာ မေနနဲ႔ေတာ့၊ အေပါင္းသဟာေတြ မၿပိဳင္ရဲတဲ့ပြဲကို ငါ၀င္ကာႏႊဲ၍ ႀကဲလုိက္မယ္၊ ဘုရင္မင္း တရားႀကီးကိုသာ သံေတာ္ဦးတင္လိုက္”လို႔ ေျပာပါေရာ။ ဒါနဲ႔ ေမာင္းဆရာက “တစ္ဆိတ္ေလာက္ ခင္ဗ်ားရဲ႕နာမည္ကို အမိန္႔ရွိပါဗ်ာ”ဆိုေတာ့ “ေဟ့ ႐ြာေတာင္ဆီက ေမာင္နီ”လို႔ ေျပာၿပီးလွည့္ထြက္သြားသတဲ့။
ဒါနဲ႔ ေမာင္းဆရာကလည္း ေရမိုးခ်ဳိးၿပီး နန္းေတာ္ကို လာခဲ့ဖို႔မွာၾကားၿပီး ရွင္ဘုရင္ထံကို ပညာၿပိဳင္မယ့္သူ ရခဲ့ေၾကာင္းကို သံေတာ္ဦး တင္လိုက္ပါတယ္။ အေတာ္ၾကာတဲ့အခါ ေမာင္နီဟာ ေရမိုးခ်ဳိးၿပီး နန္းေတာ္ကို ေရာက္လာသတဲ့။ ဘုရင္မင္းျမတ္ကလည္း ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာနဲ႔ ေမာင္နီကို နန္းတြင္းမွာပဲ ျပဳစုေကၽြးေမြးထားဖို႔ အမိန္႔ရွိတယ္။ ေမာင္နီဟာ နန္းတြင္းမွာ စားေသာက္ၿပီး ဒီအတိုင္းပဲ ေနပါတယ္။ ပညာၿပိဳင္ဖို႔ သတ္မွတ္ ထားတဲ့ရက္ နီးကပ္လာတဲ့အခါ ေမာင္နီကို ပညာရွိအမတ္တို႔ရဲ႕ အ၀တ္တန္ဆာ အေဆာင္အေယာင္ေတြ ေပးအပ္ ၀တ္ဆင္ေစၿပီးေတာ့ ၿပိဳင္ပြဲက်င္းပမယ့္ နယ္စပ္႐ြာကို လႊတ္လိုက္ပါသတဲ့။
ႏွစ္ႏိုင္ငံနယ္စပ္မွာ မွဴးႀကီးမတ္ႀကီးမ်ား စံုညီတဲ့အခါ ပညာရွိခ်င္း ပညာၿပိဳင္ပြဲစ ေစပါတယ္။ ပညာရွိခ်င္း ပညာစမ္းၾကတာကလည္း အထူးအဆန္းပဲ။ ဒါတိုင္းလို ႏႈတ္ေမး၊ ႏႈတ္ေျဖလုပ္တာဟာ သိလြယ္တာမို႔ အခု ၿပိဳင္ရမွာကေတာ့ ပါးစပ္က စကားတစ္လံုးမွ် မေျပာရပဲ (အသံတိတ္) ကိုယ္အမူအရာနဲ႔ပဲ ေမးရ - ေျဖရမွာတဲ့။ အဲဒီလိုနဲ႔ ၿပိဳင္ပြဲစတင္တဲ့အခါ ေ႐ႊႏိုင္ငံ ပညာရွိအမတ္ႀကီးကစၿပီး ေမးခြန္းထုတ္ပါတယ္။ သူက “မင္းတို႔ ေငြႏိုင္ငံ ဘုရင္သည္ ငါးပါးသီလ လံုၿခံဳရဲ႕လား”ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္နဲ႔ လက္(၅) ေခ်ာင္း ေထာင္ျပသတဲ့။
အဲဒီအခါ ေမာင္နီက ဘယ္လို ေတြးလိုက္သလဲဆိုေတာ့ (အရက္သမားဆိုေတာ့ အရက္သမားေတြး ေတြးပါတယ္)
“ငါ့ကို သူတို႔က အရက္ေသာက္မွန္း သိပံုေပါက္တယ္။ သိလို႔သာ မင္း .. တစ္ေန႔ကို အရက္(၅) ပုလင္း ကုန္ေအာင္ ေသာက္ႏိုင္ရဲ႕လား”လို႔ ေမးတာျဖစ္မွာပဲဆိုၿပီး “အရက္ (၅)ပုရင္းမကဘူး (၁၀) ပုလင္းေတာင္ ကုန္ေအာင္ ေသာက္ႏိုင္ရဲ႕”ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္နဲ႔ လက္(၁၀)ေခ်ာင္းကို ေထာင္ျပလိုက္တယ္။ ဒါကို ေ႐ႊႏိုင္ငံ ပညာရွိ အမတ္ႀကီးက “သူတို႔ ဘုရင္သည္ (၅)ပါး သီလသာမက (၁၀)ပါး သီလေတာင္ လံုတယ္ဆိုပါကလား”လို႔ ေအာက္ေမ့ပါသတဲ့။
ဆက္လက္ၿပီး ေ႐ႊႏိုင္ငံပညာရွိ အမတ္ႀကီးက ေမးျပန္ပါတယ္။
သူက “မင္းတို႔ ေငြႏိုင္ငံ ဘုရင္မင္းျမတ္သည္ တိုင္းသူျပည္သားတို႔ကို ရင္၀ယ္သားကဲ့သို႔ သနားပါရဲ႕လား”ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္နဲ႔ ရင္ဘတ္ကို လက္၀ါးနဲ႔ သပ္ျပၿပီး ေမးပါတယ္။
ဒီအခါမွာလည္း ေမာင္နီက “အင္း .. မင္းအရက္ (၁၀)ပုလင္းေသာက္ရင္ ရင္မပူဘူးလား”လို႔ ေမးတယ္ထင္ၿပီး “ဘယ့္ႏွယ္ .. ရင္ပူရုံတြင္ကမလဲ၊ ေက်ာေရာ ရင္ေရာ အကုန္ပူသြားတာပဲ”ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္နဲ႔ ေနာက္ေက်ာေရာ ရင္ဘတ္ပါ လက္၀ါးနဲ႔သပ္ျပသတဲ့။
ဒီေတာ့ ေ႐ႊႏိုင္ငံက ပညာရွိအမတ္ႀကီးက “ေၾသာ္ .. သူတို႔ဘုရင္သည္ ေက်ာသားရင္သား မခြဲျခားဘဲ တိုင္းသားျပည္သူေတြကို ၾကင္နာသနားေတာ္မူသတဲ့၊ ေတာ္ပါေပတယ္။ ေတာ္ပါေပတယ္”ဆိုၿပီး ေငြႏိုင္ငံဘက္ကို အႏိုင္ေပးကာ သူ႔တုိင္းျပည္ ျပန္သြားပါသတဲ့။
ဒီဓမၼပံုျပင္မွာ အဓိက ဆိုလိုခ်င္တာက အတြင္း အႏွစ္သာရကို မစီစစ္ဘဲ အေပၚယံအသြင္ သ႑ာန္အားျဖင့္ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ပံုျပင္ထဲက အရက္သမားဟာ ပညာရွိေယာင္ ထင္ရေပမယ့္ အတြင္းသေဘာ ရည္႐ြယ္ခ်က္ ကေတာ့ ျပဒါးတစ္လမ္း သံတစ္လမ္း၊ မိုးနဲ႔ေျမပမာ ကြာျခားလွတာကိုပါ။
အဲဒီဥပမာလိုပဲ ပညာရွိနဲ႔ ပညာမဲ့တို႔ဟာ အေပၚယံမွာေတာ့ သူလည္းဒါနဲျပဳ၊ သီလေဆာက္တည္၊ ကိုယ္လည္းပဲဒါနျပဳ၊ သီလေဆာက္တည္ တူခ်င္တူ ေနႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အတြင္းစိတ္ဓါတ္ ရည္႐ြယ္ခ်က္ကေတာ့ အျဖဴ နဲ႔ အမည္းကြဲလြဲပါတယ္။
ပညာမဲ့သူက အတိုးေပးသူလို ေနာင္ဘ၀ ငါေကာင္းစာဖို႔ ဒါနျပဳတယ္၊ ပညာရွိကေတာ့ သာသနာေတာ္ကို ပူေဇာ္လိုလို႔ ဒါနျပဳတယ္။ ပညာမဲ့က ငရဲေၾကာက္လို႔ သီလထိန္းတယ္၊ ပညာရွိက မတည္ၿမဲတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ကို ဒုစ႐ိုက္ေတြနဲ႔ မေမြးျမဴလိုလို႔ (တစ္နည္းဆို) မိမိေၾကာင့္ တျခားသူ ဆင္းရဲ ဒုကၡမျဖစ္ေစလိုလို႔ သီလထိန္းတယ္၊ ပညာမဲ့က နတ္ျပည္ေရာက္ဖို႔ ဥပုသ္ေစာင့္တယ္၊ ပညာရွိက တစ္ေန႔ တစ္ရက္ တဏွာကၽြန္အျဖစ္က လြတ္ၿငိမ္းတဲ့ ခ်မ္းသာသုခကိုရဖို႔ ဥပုသ္ေစာင့္တယ္။
ပညာမဲ့က ေ႐ႊထူတဲ့ ဘုရားမွ ႐ိုေသတယ္၊ ပညာရွိက ဘုရား သဘာ၀ သိသူမို႔ အားလံုးကို ႐ိုေသတယ္၊ ပညာမဲ့က ဘုရားရွာထြက္တယ္၊ ပညာရွိက အခြင့္ရတိုင္း ဂုဏ္ေတာ္(၉)ပါးကို ပြားမ်ားတယ္၊ ပညာမဲ့က နာမည္ႀကီးသူေျပာရင္ ယံုၾကည္တယ္၊ ပညရွိက နာမည္ႀကီးတိုင္းမယံု၊ ယုတၱိရွိမွယံုတယ္။ ပညာမဲ့က အထူးအဆန္းကို ျမတ္ႏိုးတယ္။ ပညာရွိက သေဘာမွန္မွ ျမတ္ႏိုးတယ္။
ပညာမဲ့က ထံုးစံကို ေလးစားတယ္။ ပညာရွိက အသိဥာဏ္ကို ေလးစားတယ္။ အဲဒီလို စသည္ျဖင့္ အေပၚယံ အသြင္သ႑ာန္ခ်င္း တူႏိုင္ေပမယ့္ အတြင္းအႏွစ္သာရကေတာ့ ကြဲျပားျခားႏိုင္ပါတယ္။
