ဒုိ႔ေျမဌာနီ ေရွးခါစီ၀ယ္၊ မေထရ္အေပါင္း စံရာေက်ာင္းမွ
ၿငိမ္းေျငာင္းသာယာ မိန္႔အာဏာကုိ၊ ရပ္ရြာလူမ်ား လြန္ေလးစားခဲ့၊
ခုကားသုိ႔ႏွယ္ မဟုတ္ကြယ္၍ နယ္ပယ္ပြားစီး သားသမီးတို႔၊
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ စာမသင္ေတာ့။ထုိ႔ျပင္ ၿမိဳ႕ေန ကေလးေတြက၊ ဒုိ႔ေမဘာသာ ဒုိ႔ေမစာကုိ သင္ရာေကာင္းမွ် မထင္ၾကဘဲ ျပင္ကလာေပး စာပေထြးကုိ အေလးဂရု အေရးျပဳ၏။
ယခုလုိသာ ႏွစ္ေပါင္းၾကာလွ်င္၊ ျမန္မာျပည္ဖြား တုိင္းရင္းသားတုိ႔ ဘုရားကုိစြန္႕ တရားစြန္႔၍၊ စြန္႕လိမ္မွန္စြာ ျမတ္သံဃာတည္း။
ထုိအခါလူမ်ား ကုိယ္က်င့္အားျဖင့္၊ တရားမပါ အမွားစာေၾကာင့္၊ မ်ားစြာ ခုထက္ တုိး၍ပ်က္လိမ့္။
သုိ႔တြက္မ်ားျပား ဘုန္းဘုရားတုိ႔၊ တရားကုိယ္က်င့္ လုံေအာင္က်င့္၍၊ မလင့္ေစရ ကုိယ္ေဒသ၌ သိပၸ ၀ိဇၹာ ျပသင့္ရာကုိ၊ ေကာင္းစြာပုိင္ပုိင္ ျပသနိဳင္မွ ဘုန္းလႈိင္ ေဟာျပ ၾသ၀ါဒကုိ၊ စိတ္ကၾကည္ျဖဴ လုိက္နာယူ၍၊ ကုိယ္မႈ ႏႈတ္ေျပာင္း၊ စိတ္လည္း ေကာင္းလိမ့္။
အေကာင္း မေကာင္း အေၾကာင္းေၾကာင္းကုိ၊ ေသာင္းေျပာင္း ကုန္စင္ အစုံျမင္၍၊ ေထရ္ရွင္ ေရွ႕သြား၊ ဘုန္းအမ်ား၏ တရားစဥ္ႏွင့္ အဆင့္သင့္သား၊ ရွင္က်င့္၀တ္ေခၚ ေရွးစာေတာ္ကုိ၊ ေခတ္ေပၚ လွစ္ဆင့္၊ စုံေအာင္ဖြင့္သည္ ........ မ်ဳိးႏွင့္ သာသနာ တည္ေၾကာင္းတည္း။
(အမရပူရၿမိဳ႕၊ မဟာဂႏၶာရုံဆရာေတာ္ႀကီး)
